Eindstand FSN kampioenschap sloeproeien 2009

De laatste race van het jaar wordt, zoals altijd, geroeid te Muiden. Het evenement te Muiden trekt een enorm startveld en de combinatie van prijsuitreiking, afsluiting seizoen, decor om te roeien en de relatief korte afstand is tot op heden een juiste gebleken.  Een aantal regionale teams hebben MPM geroeid waarbij er in twee dagen drie keer het wedstrijdparcours gevaren dient te worden.

De dames van TOMTOM in de Benwijvis wisten de hoofdklasse dames te winnen en het eindklassement bij de dames. De heren van Terschelling recreatie in de Arad wisten zowel de hoofdklasse heren alsmede de eindoverwinning bij de heren te pakken. Een groot succes voor de Terschellinger teams.

De mannen van de Sterke Sietze (Okke Hel) wisten de derde klas heren te winnen en werden 5e algemeen. De Brandaris werd 20^e,

De Harlinger dames in de Trochbiter werden knap 4e overall en ook voor hen een lekkere uitslag. De Waterheks werd 15^e.

De Federatie Sloeproeien Nederland reikt ieder jaar de prijzen uit aan de winnaars van de verschillende (deel)klassementen welke zijn geroeid onder de vlag van de FSN. Wat betreft de uitslagen van de FSN was natuurlijk de huldiging van de mannen van de Orkaan als algeheel kampioen sloeproeien en winnaar van de Hoofdklasse een hoogtepunt. De Twirre uit Makkum werd in beide klassementen 2e en de heren van Terschelling roeit in beide klassementen 3e.  De eerste klasse heren was een prooi voor de Zuyderzee. De mannen van de Hjoed ’n Makkie werden daar 2e en lieten zien gedurende het gehele seizoen goed te kunnen scoren. Een puike prestatie voor de Franekers. De Zeesteeg (Okke Hel) werd 6^e. Jammer was het wel dat de mannen van de Snurk (Okke Hel) onvoldoende races hebben kunnen roeien om opgenomen te worden in de eindklassering. Ze stonden er goed voor en hadden zeker in de top kunnen zitten. De tweede klasse heren werd gewonnen door de Aludux uit Delfzijl voor de Poolzee en de Rotterdammer II. In de derde klasse werd de Sterke Sietze 3e op 1 punt van de winnaar. Helaas voor hen werd er in de race te Amsterdam een Russisch team bij hen in de klasse ingedeeld en laat deze Russen nu net een punt afsnoepen van de Sterke Sietze. Anders had deze klasse drie teams met een gelijke stand gehad. Nu werd men 3e achter de Te Maru en de Vergaan.  In de tweede klasse dames was er de winst voor de Octopus. De dames van de Onvervaard werden er knap 2^e. De dames lieten een knap staaltje roeien zien in de races waar men aan de start kwam. In de eerste klasse dames was er een overwinning voor de Karakter en werden de dames van de Hjoed ’n Makkie voortreffelijk 2^e. De Franeker dames werden gedeeld 1^e maar in de vergelijking op de behaalde vermogens was het de Karakter welke de hoofdprijs kreeg. De Waterheks werd 6^e, de Najade 7^e, de Zeesteeg (Okke Hel) 8^e.

De Kromme Dick (Okke Hel) werd 2^e in het Kromhout klassement voor de Whalers.

Het seizoen 2009 zit er op en er werden uitstekende prestaties geleverd door teams uit onze regio. De eerste bespiegelingen voor volgend seizoen gaan al weer rond en voor je het weet is het weer 1 maart en dan starten de eerste trainingen al weer.

Slu 

ZWARTSLUIS - Met een temperatuur van 25 graden, slechts 'gekoeld' door windkracht 2, was de tiende Zwarte Water Race voor sloeproeiers tussen Zwartsluis, Hasselt en Genemuiden de zwaarste ooit.

Nog nooit eerder raakten twee deelnemers tussentijds onwel. "De stoom komt gewoon uit je oren", zegt George Haas uit Harlingen aan de finish, happend naar adem. Met zeven collega-roeiers ligt hij uit te puffen in de kolksluis van Zwartsluis. De mannen zijn gesloopt. Om hun heen ontvouwt zich hetzelfde tafereel. Verbeten gezichten, witte zweetplekken en massa's lege drinkwatertanks. Het was vooral de terugreis vanuit Hasselt die de vijfhonderd roeiers parten speelden. Boosdoener? De wind in de rug. "Als je tegen de wind vaart, voel je een koel briesje op je rug. Maar omdat je net zo snel als de wind gaat, leek het op de terugreis windstil. Je vaart dan de wind dood, zoals dat heet", vertelt de Harlingse roeier van, heel toepasselijk, roeiteam Orkaan.

Initiatiefnemer van de Zwarte Water Race, Fred Brands, sprak na afloop van de race ook over 'uitzonderlijke' weersomstandigheden. "Ik wist wel dat het mooi weer zou worden, maar dat het zó extreem warm en windstil werd, daar reken je niet op." Voor wie geen oog had voor de verbeten gezichten van de binnenkomende roeiers, was er het 'opbeurende' commentaar 'half dood in de boot' of 'wat een emotie, wat een koppies' van speaker Richard Jager. Beide uitgeputte sloeproeiers werden afgevoerd naar een speciale huisartsenpost op het haventerrein. In beide gevallen bleken ze geveld door de warmte in combinatie met een te lage suikerspiegel.

Jan Zwaagman uit Barneveld van team 'Ekiep 09' was erbij toen zijn slagroeier bezweek. "Het gebeurde in Hasselt toen we onder de brug doorkwamen. We hadden net een loodzwaar gevecht achter de rug om team Caatje uit Warmond voor te blijven toen Barend (van der Scheur, red.) onwel werd. We zijn toen met zes man verder gegaan." Voor de slagroeier (in roei-jargon 'het gaspedaal' genoemd) was het nog een geluk bij een ongeluk dat hij zich in Hasselt niet goed voelde. De reddingsbrigade daar was snel ter plaatse, maar die in Zwartsluis ondervond zelf ook hinder van het windstille, warme weer. Hun boot moest vanwege motorproblemen tussen Hasselt en Zwartsluis door de crew van Radio Zwartewaterland naar de haven gesleept worden. Bij de dames sleepte de Stamgasten uit Joure de eerste prijs in de wacht. In de herenklasse bleek team Kaag 1 uit Warmond de allersnelste. De Twister (2e bij de dames) en de Salland (7e bij de heren) van organiserende roeisloepvereniging Zwarte Water vielen niet in de prijzen.

Vooraf :

De race te Amsterdam stond opgediend als "de" race voor het NK 2009. Hier zou de beslissing vallen. Vier kanshebbers voor het NK, vier bevlogen teams volop in voorbereiding op de klassieker door de Amsterdamse grachten. Weken van voorbereiding achter de rug en dan komt het nieuws.........  De Grutte Bear is uit de strijd en er komt een herberekening. De nieuwe stand levert op dat de Arad en de Twirre niet meer kunnen winnen en de Mercator mag hopen op winst om gelijk te komen met de Orkaan. Bij gelijke stand wordt er gekeken naar de behaalde vermogens en dan lag de Orkaan behoorlijk voor. Kortom, heel blijven en je hebt de titel in je broekzak.  Wat kan er nu nog gebeuren? Niets, kampioen en Amsterdam volgt nog.

De dag zelf:

De mannen van de Orkaan hebben enige moeite met het papieren succes en willen, in de laatste race van Simon, laten zien dat zij de terechte kampioenen zijn. Gaan voor de winst en rammen (met beleid). Vooraf prachtige momenten met de concurrentie zoals er zijn de Arad, Twirre en Mercator. Andere  teams komen even buurten om de stand van zaken aan te horen. Vroeg achter de startlijn, volgboot van de Frisian Yacht Club mee. Volgers genoeg en vooral een paar met een enorme "klep". Een trouwe vazal Edwin die se kan prate dat ie sels een Amsterdammer stil krijt.  Prachtig beeld aan de steiger, gespannen bekkies bij roeiers en volgers. De Orkaan verkent de verandering in het parcours en ontdekt dat de verlenging van de Prinsengracht een kritiek punt is geworden, voor Carre kan men nog inhalen, rondom Carre op een enkele plek. Wat staat ons straks te wachten in deze cruciale race?  Er is een mate van ontspanning bij de mannen welke kenmerkend is voor het in topvorm zijn. een gevoel dat je op deze dag niet kunt verliezen. Soms heb je dat en te vaak heb je het net niet.  De start komt dichterbij, de laatste hapjes en slokjes naar binnen werken, concentreren, de laatste oppeppende woorden en dan gaan. De start is berekend , niet mee willen in de felle strijd naar de spoorbrug maar in je slag komen en ritme vinden.  De slaglengte wat aanpassen en op het IJ zit de slag er goed in. De snelheid is goed en de Twirre ligt een stukje voor en neemt wat afstand. Nog 23,5 km te gaan, rustig blijven. De passage van de uitwaterende sluizen werd door simon benut om nog even het hout van de bladen te testen. Inzicht!!!! Vroeg in de race even het materiaal testen en dan vertrouwen krijgen in de sterkte van de bladen. Geniaal!!!! Maar dat kan ook niet anders na 15 jaar sloeproeien. De drie BB mannen kregen na deze test het gevoel weer terug in de polsjes en het wishplash achtige gevoel in de nek werd al snel minder. Tempo goed, slaglengte goed, Twirre loopt nog steeds wat uit. De Amstel nadert en de Mercator ook. Geen probleem naderen mag , inhalen is een ander verhaal. De vaart naar het Olympisch stadion is van hoog niveau. De snelheid is goed en de Twirre loopt niet meer uit. Met het draaien en keren komen we zelfs wat nader. De Mercator is sneller met het optrekken en met enige moeite halen ze ons in. Aanpikken is de wens maar de praktijk is hard. De Rotterdammers nemen afstand. Vier minuten verloren maar te laat in de wedstrijd voor hen. Deze mannen pakken ons de winst niet af. De Kostverloren kade is en blijft een fenomeen. Ben je goed dan pak je veel tijd, maar zit het tegen dan is het een pokkeneind. Vandaag vlogen we er langs. De Mac passeren, Ekiep 9 in beeld, veel vuil water van passerende bootjes, Twirre in zicht, HES, Zeeotter en anderen. De Ekiep pakken we net niet voor het indraaien van de smalle passage naar de "echte" grachten. @#$$%^en andere krachttermen gaan door de sloep. Er is een kort overleg van het niveau : "daar lusten de honden geen brood van" , er achter blijven is de enige optie, drinken waar kan en vooral scherp zijn op een opening.  Na een paar honderd meter komt er een scherpe bocht naar stuurboord en daar moet het gebeuren. De Ekiep 9 gaat de bocht om, iets te ruim, Orkaan er tussen en ja hoor.... Nog een aantal wachtenden voor u.  De Ekipers raakten enigzins verbolgen over het willen passeren van de Orkaan en al snel was er sprake van een kakefonie van meerstemmig dialect. Wat een gebrul!!! Er ontstaat enige ruimte en we kunnen verder. De spanning is om te snijden want waar is die verrekte Twirre.  Volgende probleem, de HES, ze geven enige ruimte en we kunnen verder. En dan hadden we tussentijds nog te maken met Zeeotters en andere sloepen en steeds meer bemerk je de wil om te winnen. Geen gekloot , stilte in de sloep en vooral veel kracht op de riemen. Snelheid is en blijft hoog en het lijkt wel of we niet stuk te krijgen zijn. Na afloop was dat gevoel snel verdwenen trouwens.

Amsterdam 2009 (informeel)   

Vooraf :

De race te Amsterdam stond opgediend als "de" race voor het NK 2009. Hier zou de beslissing vallen. Vier kanshebbers voor het NK, vier bevlogen teams volop in voorbereiding op de klassieker door de Amsterdamse grachten. Weken van voorbereiding achter de rug en dan komt het nieuws.........  De Grutte Bear is uit de strijd en er komt een herberekening. De nieuwe stand levert op dat de Arad en de Twirre niet meer kunnen winnen en de Mercator mag hopen op winst om gelijk te komen met de Orkaan. Bij gelijke stand wordt er gekeken naar de behaalde vermogens en dan lag de Orkaan behoorlijk voor. Kortom, heel blijven en je hebt de titel in je broekzak.  Wat kan er nu nog gebeuren? Niets, kampioen en Amsterdam volgt nog.

De dag zelf:

De mannen van de Orkaan hebben enige moeite met het papieren succes en willen, in de laatste race van Simon, laten zien dat zij de terechte kampioen zijn. Gaan voor de winst en rammen (met beleid). Vooraf prachtige momenten met de concurrentie zoals er zijn de Arad, Twirre en Mercator. Andere  teams komen even buurten om de stand van zaken aan te horen. Vroeg achter de startlijn, volgboot van de Frisian Yacht Club mee. Volgers genoeg en vooral een paar met een enorme "klep". Een trouwe vazal Edwin die se kan prate dat ie sels een Amsterdammer stil krijt.  Prachtig beeld aan de steiger, gespannen bekkies bij roeiers en volgers. De Orkaan verkent de verandering in het parcours en ontdekt dat de verlenging van de Prinsengracht een kritiek punt is geworden. Voor Carre kan men nog inhalen, rondom Carre op een enkele plek. Wat staat ons straks te wachten in deze cruciale race?  Er is een mate van ontspanning bij de mannen welke kenmerkend is voor het in topvorm zijn. een gevoel dat je op deze dag niet kunt verliezen. Soms heb je dat en te vaak heb je het net niet.  De start komt dichterbij, de laatste hapjes en slokjes naar binnen werken, concentreren, de laatste oppeppende woorden en dan gaan. De start is berekend , niet mee willen in de felle strijd naar de spoorbrug maar in je slag komen en ritme vinden.  De slaglengte wat aanpassen en op het IJ zit de slag er goed in. De snelheid is goed en de Twirre ligt een stukje voor en neemt wat afstand. Nog 23,5 km te gaan, rustig blijven. De passage van de uitwaterende sluizen werd door Simon benut om nog even het hout van de bladen te testen. Inzicht!!!! Vroeg in de race even het materiaal testen en dan vertrouwen krijgen in de sterkte van de bladen. Geniaal!!!! Maar dat kan ook niet anders na 15 jaar sloeproeien. De drie BB mannen kregen na deze test het gevoel weer terug in de polsjes en het wishplash achtige gevoel in de nek werd al snel minder. Tempo goed, slaglengte goed, Twirre loopt nog steeds wat uit. De Amstel nadert en de Mercator ook. Geen probleem naderen mag , inhalen is een ander verhaal. De vaart naar het Olympisch stadion is van hoog niveau. De snelheid is goed en de Twirre loopt niet meer uit. Met het draaien en keren komen we zelfs wat nader. De Mercator is sneller met het optrekken en met enige moeite halen ze ons in. Aanpikken is de wens maar de praktijk is hard. De Rotterdammers nemen afstand. Vier minuten verloren maar te laat in de wedstrijd voor hen. Deze mannen pakken ons de winst niet af. De Kostverloren kade is en blijft een fenomeen. Ben je goed dan pak je veel tijd, maar zit het tegen dan is het een pokkeneind.

Vandaag vlogen we er langs. De Mac passeren, Ekiep 9 in beeld, veel vuil water van passerende bootjes, Twirre in zicht, HES, Zeeotter en anderen. De Ekiep pakken we net niet voor het indraaien van de smalle passage naar de "echte" grachten. @#$$%^en andere krachttermen gaan door de sloep. Er is een kort overleg van het niveau : "daar lusten de honden geen brood van" . Er achter blijven is de enige optie, drinken waar kan en vooral scherp zijn op een opening.  Na een paar honderd meter komt er een scherpe bocht naar stuurboord en daar moet het gebeuren. De Ekiep 9 gaat de bocht om, iets te ruim, Orkaan er tussen en ja hoor.... Nog een aantal wachtenden voor u.  De Ekipers raakten enigzins verbolgen over het willen passeren van de Orkaan en al snel was er sprake van een kakefonie van meerstemmig dialect. Wat een gebrul!!! Er ontstaat enige ruimte en we kunnen verder. De spanning is om te snijden want waar is die verrekte Twirre.  Volgende probleem, de HES. Ze geven enige ruimte en we kunnen verder. En dan hadden we tussentijds nog te maken met Zeeotters en andere sloepen. Steeds meer bemerk je de absolute wil om te winnen. Geen gekloot , stilte in de sloep en vooral veel kracht op de riemen. Snelheid is en blijft hoog en het lijkt wel of we niet stuk te krijgen zijn. Na afloop was dat gevoel snel verdwenen trouwens. We passeren op centimeters de woonarken en Frans test een regenpijp op zijn sterkte. Will doet het ook en een luid gekraak betekende het einde van de regenpijp. De eigenaresse had de duim omhoog voor Frans en uiteindelijk de middelvinger voor Will. Raar volk die bootjeslui.  Zelf heb ik een unieke bloempot uit de Ming-dynastie laten sneuvelen. Ach, scherven brengen geluk en dat bleek later wel bij de prijsuitreiking.

Dan ervaren we een Zeeuwse sloep voor de neus en na enig oponthoud en Zeeuwse babbelaars over en weer kunnen we ook hier weer verder. Hansje Brinker (duim in de dijk) is door onze nestor vervloekt en Zeeuws meisje is niet meer onschuldig na het relaas van onze nestor op boeg. Ze heeft woorden gehoord.... die staan niet in het woordenboek ABN.

Roeien blijft een geweldige sport want even schelden is later een goed gesprek op de kade en klaar is Kees. De Aludux moeten we nog pakken en onze Grunninger vrienden laten de binnenbocht open en we kunnen door. De aanblik van een naderende Orkaan is als volgt in beeld gebracht:

Zeg nu zelf, prachtig toch.  De laatste draaiingen en dan richting Stopera.

Ik had eerder in het verslag al gesproken over de kritieke situatie rondom de Prinsengracht en Carre en nu hadden we volledig te maken met onze doem scenario's. Hoe ver is de Twirre?  Niet ver genoeg in onze ogen. Met beleid blijven roeien, gelijk in , gelijk uit. Denk aan al die trainingen!!!! Dit pakt niemand ons af.  De Stopera moeten we ruim insturen , te veel sloepen aan de binnenkant. Waar is ruimte?  De volgboot stimuleert enorm. Haagse Harry doet een imitatie - combi van Harry Jekkers en een Bonobono (zeldzame slingeraap). In Artis bezwijkt op hetzelfde moment een Bonobono. Die verwarde de schorre keelgeluiden van Reinier's Pappa met de lokroep van een oversekste soortgenoot. Het beestje is overleden met een enorme grimas op zijn kop en een stijve staart. En met die staart kan hij zich in de boomtoppen vastgrijpen. Toch jammer, hij was echt zeldzaam. Harry wordt van onder het buiskapje door moeders de vrouw tot de orde geroepen en de Orkaan strijdt verder.

De laatste loodjes en wat zijn die zwaar. De laatste buitenbocht voor BB en dan de verlossende laatste meters. Doorgaan tot over de finish. Simon brult en brult en een lading kippenvel op je donder zorgt voor rake klappen. De toeter gaat en we zijn er. Roeitijd zit rond de 2 uur 20 en dat is erg snel. Wat heeft de Twirre, wat heeft de Arad, Mercator komt tekort. 

Zelf breng ik hier een ode aan de God van het IJ. Totaal kapot en met mij velen. Hier doe je het voor. Totale inzet en overgave voor een stuk blik en de hoogste eer.  De einduitslag zal nog wel even duren maar wat zullen de verschillen klein zijn. We besluiten om zelf de sloep uit het water te halen en koersen naar Noord. De speculaties nemen toe. De volgers zijn top geweest. Guus wordt nog bedankt voor zijn geste om de watertaxi in te zetten. Geweldig van de Yacht Club. Veel lovende woorden voor de wederzijdse inzet. Op naar een rasecht Amsterdams frietkot. Patat als autochtone invloed , gecombineerd met een allochtone shoarma. De locatie is tegenover de ingang van Artis. Een snikkend geluid van verzorgers, een brancard met een aap met een stijve staart. We houden een seconde stilte. Symbolisch natuurlijk.

Op naar de prijsuitreiking. Ze zijn begonnen en ach winnaars worden toch niet als eerste genoemd dus tijd zat.  De dames van de Danser derde!!! Geweldig.

De mannen van de Kromme Dick 20e, Hjoed 'n Makkie 19e.  Dan de Sterke Sietze met een 13e plek. Prachtig voor hen en Bas Bruin een fikse pets op zijn schouder gegeven. Van harte man.  Dan een aantal komieken op het podium met KW en andere versprekingen. Ze maken melding van een ongekend spannende ontknoping. Ik sta tussen de Twirre en als halve nachtblinde zoek ik mijn vriendjes van de Orkaan. Gelukkig, drie meter verder staan ze. De top vijf. Steenbok, leuk. Dan overleg met Harry (Twirre) Mercator op vier, Yep.  De Arad, Twirre en Orkaan zijn over. Een verschil wordt genoemd, 23 seconden tussen 1 en 3. De Arad is derde.  Dan de Orkaan of Twirre. Er wordt melding gemaakt van een seconde verschil. Gotjandorie, wie is het , beetje bluffen mag maar met 1 seconde verschil valt er niets te bluffen. Stel dat de tijdwaarnemer net even een pulkje uit zijn neus haalt , kost je zo een seconde. De roeitijd wordt genoemd. 2 uur 17..... Op dat moment weet je al genoeg. Wij hebben de beker! Orkaan wint Amsterdam!!!!!!!!!  Een enorme knuffel van het team, klappen op elkaars schouder, oerkreten over en weer. De ontlading!  Tjeesus, wat een geweldig moment. De Twirrologen komen langs, Arad, Mercator en vele anderen.  Geweldig en onvergetelijk.  Winst te Amsterdam, een droom. Het NK winnen, een enorme ambitie. Het afscheid van Simon willen bekronen met winst. Alles lukte.  De scherven brachten geluk. En de seconde stilte was geen toeval. De Bonobono kreeg een groet van winnaars. Op weg naar de auto hebben we als team nog even een seconde stil gestaan bij het gebeuren. Tijd vliegt, maar een seconde is wel erg weinig.  Orkaan na 1994 opnieuw Nederlands Kampioen sloeproeien. Klinkt goed. Amen.

slu

Evaluatie seizoen 2009 deel 1   

De mannen van de Orkaan kunnen spreken van een behoorlijk succesvol deel 1 van het seizoen 2009. De investeringen in schema's, trainingen en saamhorigheid werpen opnieuw zijn of haar vruchten af. De mannen van de Orkaan hebben veel baat bij het gericht trainen. En merken dat ondanks de gemiddeld hoge(re) leeftijd in de sloep ten opzichte van andere topteams de strijd zeer goed gevoerd kan worden. Het winnen van een race valt niet mee en op dat laatste beslissende stukje komen de mannen nog wat tekort. Ereplaatsen bij de vleet maar er zit altijd wel weer een ander team voor. De HT was een prooi voor de Twirre, Terhorne de Stamgasten etc etc etc.  Indien het eigen team goed getraind is heeft men laten zien de strijd met een ieder aan te kunnen.

De komende weken zal er gebuffeld gaan worden om voor het NK te blijven scoren. Maar ook zeer zeker is Amsterdam 2009 een speerpunt in de beoogde doelen. Amsterdam kent ook een geluksfactor maar geluk kan men ook verdienen door ijzersterk aan de start te verschijnen. Indien alles klopt kan de Orkaan winnen. Echter, dan zal alles een op zijn plekje moeten vallen en op het moment supreme alles moeten kloppen.

Qua beleving is het gewoon iedere keer weer een lekker gevoel om deelgenoot te zijn van het roeiteam Orkaan. De sfeer in de sloep, de bereidwilligheid om met elkaar te strijden voor een stuk blik op een standaard, de hoge opkomst bij trainingen, het plezier wat er is tijdens wedstrijden en trainingen, prachtig.  Vergeet niet dat we met ons allen veel moeten laten om op niveau mee te kunnen doen. We beseffen misschien wel eens te weinig dat we met iets redelijk unieks bezig zijn. Een aantal jaren met een kleine selectie op het hoogste niveau mee strijden waarbij plezier en presteren gecombineerd worden. Amen!!!

slu

De mannen van de Orkaan hebben de vrienden van de KNRM geholpen bij een oefening op zee.  Zo voor de HT 2009 leek het de redders wel handig om een aantal situaties welke voor zouden kunnen komen in scene te zetten. Onze sloep acteurs waren gaarne bereid om mee te werken. Sommigen zijn zo fake als wat en doen alsof ze na afloop van een race kapot zijn maar duiken als een jong zogend schaap in de koelbox om een biertje te kunnen scoren. Natuurlijk waren de minder bescheiden Hollanders in de sloep nadrukkelijk aanwezig om de hoofdrol op te eisen. George had een voorkeur voor mond op mond beademing en had de trekzak spelende redder op het oog. De redder in kwestie riep al rapido dat hij liever een zeehond ging aflebberen dan een snot voor de ogen roeiende Hollander oraal te bedienen. Toen ons George repte van een ingeslikt dopje van een drinkfles had de redder de pomp al los gemaakt en het uiteinde in de orale opening van George geduwd. Na enig pompen was George genezen van diverse kwalen. Zijn aambeien werden nu zichtbaar als puistjes in het nekje, zijn half verteerde maaginhoud diende als voer voor de kokmeeuwen. De naam kokmeeuw was direct duidelijk want welk beest kan de Purmerendse aardappel anders mix van knorr wel binnen houden. Luid kokkend ging de kokmeeuw op zoek naar beter voer.  De marine kanjer, Reinier, had de grootste lol om het gebeuren en luid kakelend zat hij in de punt te broeden op een ei. Niemand weet waarom hij bij ieder heugelijk feit een kip imiteert maar hij blijft maar kakelen. Als een kip zonder kop, als een haan zonder ballen , een officier zonder manschappen werkte hij een arsenaal aan geluiden af. De Barneveldse, de Bretonse, de Oppedoese variant, van alles. Uiteindelijk bracht een verdovingsgeweer uitkomst. Het pijltje trof hem achter het oor en zachtjes "pokpokpokend" werd hij in de stuurhut gebracht. De oefening was succesvol. Net bezig en al voldoende ervaringen om een boek over te schrijven. Jan Willem had het winnend vermogen al in zijn kop en acteerde dat hij achter een pc zat om de rest van de ploeg te mailen. Hoofdschuddend zag de crew van de KNRM het aan, wat moest men hier nu weer mee. De oplossing was een ferme usb stick om zogenaamd een virus te verwijderen.  De ogen rolden door de oogkassen en ook deze Hollander verdween in de stuurhut. Bleef enkel de rust uitstralende Harlinger gemeenschap over. Rustig pratend over de drukke Hollanders werd er met de redders gesproken over het nut van de oefening. Toch een kleine verstoring van de rust . Ons Drewes werd een beetje bleek om het kopke en ja hoor..... plat. Door de kou bevangen werd hij als een mummie in een soort van slaapzak gerold en als een rol tapijt van Harry Tapijtbeer op het achterdek gerold. De resterende mannen van de Orkaan hebben engtevrees en hadden het opgesloten zijn in de slaapzak niet kunnen verdragen. Drewes liet ons wel schrikken door zacht kreunend te vragen om meer straf. Wat is dat nou?  Wat is hier aan de hand?  Zachtjes kermend konden we nog verstaan dat de vorige keer het latex leuker stond en de benen geschoren waren. Het werd tijd om te stoppen. Onze nestor Frans gaf een signaal en gelukkig waren de redders ook mentaal uitgeput na zoveel emoties in een korte tijd. Met gezwinde spoed werd de haven binnen gelopen en al snel was een ieder terug op aarde.

Fictie of feit, de waarheid ligt ergens in het midden.

Surboat racing 2009   

De vier mannen van de Orkaan. Klaar voor de strijd. Kou? We weten niet wat dat is. Bikkels zijn het. De echte mannen.

We waren er met vijf man en de opzet was dat er diverse trainingen zouden volgen met aansluitend een aantal heats roeien in wedstrijdverband. Door een aantal veranderingen in de schema's van de organisatie bleef er net voldoende tijd over om een keer te oefenen en daarna was het volle bak in de wedstrijd.  De deelnemers waren of goed getraind of net als ons totaal onervaren. De techniek van roeien is niet te vergelijken met ons sloeproeien. Je zit op een soort van plaat en de benen doen het werk. Je zorgt voor een natte bank en een glijdende bilpartij en dan is het benen strekken, beetje uit de rug, stukje uit de armen en dan omgekeerd terug. Daarbij is het raadzaam om ook je blad te draaien. Kortom, als eenvoudige sloeproeier heb je veel om over na te denken tijdens de oefening. En tijd heb je niet tijdens de wedstrijd dus gingen de sloeproeiteams niet scoren gedurende deze wedstrijd. De Urkers van de Moby Dick, de Wolter Huisman en de Jan van de Berg hadden vergelijkbare ervaringen. Veel wilskracht om hard te willen maar door een gebrekkige techniek niet in staat zijn om snel te gaan.

Het model van de `sloepen ` is best wel mooi maar de problemen met het roeien vertaalden zich al snel in kleine blessures. De een had een bult op de kop, de ander een open scheenbeen, dan weer een met een dikke knie, er was een met een open wenkbrauw, een ander zat klem met zijn riem tussen het zwemvest en gaf zich zelf een dreun op de lip met zijn eigen riem. De techniek is bepalend voor succes.  Het weer was van dien aard dat een eskimo het koud zou hebben gehad op het strand. Het water had een gevoelstemperatuur van onder nul want onze mannen riepen met een basale stem het water in en leken helium ingeademd te hebben bij het uit het water komen. Koud, koud, erg koud.

Hier leren de mannen instappen. Frans had net een spatje water in het kruis gekregen en van de schrik kwam hij na zijn dubbele okser aan de andere kant weer uit. Gedurende de wedstrijd ging hij door het leven als Pieter want hij had het zwembrilletje van van den Hoogenband geleend. Drewes had hier nog geen last van zijn lip maar later op de dag is hij benaderd om de rol van Shaka Zulu te spelen in een show van Joop van Ellende. Een dikke lip en een bijna dood ervaring was de opbrengst  van een leuke dag. Hij was bijna gestikt  tussen zijn riem en het zwemvest.

Op weg naar succes!  Om en om als een gig zit je in de sloep en probeer maar eens te letten op je riem in deze positie. Strekken van de benen , riem draaien etc. Vergeet het maar. Gewoon wat klapjes maken en hopen dat het gaat lukken. Wilfred gaf aan dat de korte race wel erg veel energie vreet en dat had hij niet verwacht.

Voor de leuke beelden is het een prachtig evenement want al snel kun je prachtige beelden schieten. Let maar eens op de volgende.

Best mooi toch of niet dan! Op de weg terug liep het met de mannen van de Orkaan iets minder voorspoedig. Er was zelfs sprake van een lichte paniek. Surfend op een golf, hoge snelheid, veel water om je heen, een beetje uit koers en dan ga je op de kant. Eerste keer ervaren wil zeggen geen ervaring en hoe moet je daar mee om gaan.  Prachtige foto trouwens en leuk om te zien van af het strand.

De stuurman roept op dit soort momenten van High side , en dan een paar keer. Moet je eerst alles vertalen want de halve sloep spreekt niet meer dan Harlingers. Leuk om te zien is ook dat de stuurman twee rails heeft om zich staande te houden. Wilfred heeft een ander plekje gevonden, Drewes maakt zich zorgen over de Audi TT en of hij ooit nog eens zijn bolide kan besturen, Frans zag niks door de Pieter van den Hoogenband bril en wil net gaan drinken. George tracht de Highside te bereiken.

Als laatste beeld een geweldige opname. Drewes stikt bijna en krijgt hier een dikke lip. Frans heeft zijn voeding gevonden. Wilfred is ook weer boven water en George leeft ook nog.

Na afloop was er nog gelegenheid om een BBQ te ondergaan en dat was een leuke , passende afsluiting van een prachtige, koude dag. 

slu

Evaluatie HT 2008, tjeesus

De HT 2008 start met een vergadering van het niveau "lulle en supe" en dat is goed voor de sfeer en zorgt mede voor enige getraindheid als voorbereiding op een aantal dagen Walvis, Braskoer en herberg. Het is zelfs zo erg met de wens om de Walvis te bezoeken dat onze stuurman Simon moeite moet doen te finishen op Terschelling want vooral Frans laat zich liever voor de deur van de Walvis afzetten. We binden hem vast op zijn bankje want anders floept hij net voor de haven uit de boot. Als hij zwemt is het net een zeehond met een bril op en de eilanders meppen  op alles wat te vreten is en uit zee komt. Dus in het belang van de veiligheid van ons Frans zit hij geketend aan boord. Binnenkort zal Zeeuws meisje een klapke in het nekje krijgen want we hebben zij-spiegels nodig voor een roeier uit onze formatie. Of we moeten de Skylger skotsploeg beroven van een oorijzer met ruimte voor twee spiegeltjes. Onze stuur had grote moeite met het bekijken van een achterhoofd van een roeier. Hij riep eerste wat "hest de ponny voor de ogen" naar later bleek zat het hoofd omgedraaid en had de persoon in kwestie de "belug" wel goed zitten maar de "kop" zat verkeerd om. De persoon in kwestie had zocht naar kanaaltijgers maar was vergeten dat op het Wad deze organismen Wadtijgers heten. De stroom op het Wad is een beetje verraderlijk te noemen. Op het ene moment jaag je langs een tegenstander en even later knalt een ander je weer voorbij. Een kaart doet wonderen en dan de duidelijke uitleg van de HT commissie en het is een peace of cake. Voor de mannen van de Orkaan was het schijnbaar een spacecake want we hewe alle boeien van de verkeerde kleur sien. Na twaalf varianten op de site en in envelopkes was het zelfs voor onze stuur niet meer te volgen. Aanbevolen route: zoveel mogelijk rood houden. Naar later bleek sloeg dat op  het schaamrood op de wangen. We hadden meer naar groen toe gemoeten voor meer stroom op de kont en dus meer snelheid. Op de Vliestroom ram je de Greuninger Aludux op afstand en bij de ingang van het Schuitengat zit je weer tussen de Groninger koeken. Zij waren  niet beter gaan roeien , wij waren een beetje dom bezig met stroom. Het Schuitengat was prima te doen maar op de formulieren voor het oplossen van de rebus stond de laatste letter niet vermeld. We waren van plan om recht door te gaan maar wilden tevens de laatste opdrachten maken en gingen toen links af naar een extra boei. Je vaart een beetje om en het kost wat tijd. De Twirre ging lekker door en even hoop je op een toevallig aanwezig klein zandbankje om zodoende de mannen van de Twirre een gelegenheid te geven om rustig te drinken. Maar ja, zij gingen door en wij stonden op een fikse achterstand. Heb je net de brok in je keel door kunnen slikken zie daar de lachende koppen van Marcel uit de Snurk  en ons Edje van de Kromme Dick. Je schrikt je dood en wil graag voor deze mannen uit roeien. Stel je voor dat je op een foto komt te staan als witte sloep tussen twee erwtensoep kleurige sloepen. Dat staat als een aap. Marcel Snurkje koos een route onder een veerboot door en dacht dat de veerboot wel zou stoppen. Met een maximale afstand van een blad werd hij spekkoper en pakte ons op de finish. Edje van de Kromme Dick stuurt altijd achter de Orkaan aan en zelfs op de kade liet hij ons niet los. Tot in de herberg bleef hij ons volgen. Het is een fijne vent maar wel een beetje vreemd. Onze Drewes heeft nog een zeehond leren apporteren en hij noemde het eerst aborteren. Dat is nog al een verschil maar dat komt door zijn disharmonisch potentieprofiel. Tijdens een drinkpauze zou hij een handschoen uit doen maar deze flipte met een boog over de reling zo in het bekje van een zeehond met Lenie 't Hart sticker op de belug. Handschoen pleit, weer vijf euro.  Sipko had er op het laatst de kracht niet meer voor en dan moet hij met een BKF kraan voor- en achterover geduwd dan wel getrokken worden. Opvallend was het dat zijn roeibroekje rapido de tas in gegaan is. Het leek wel of hij zijn achterwerk niet meer kon vertrouwen. Was het droog of nat? Snel een ander broekje aan zijn gat. Will zat zachtjes te vloeken want hij had de Regatta verwacht en had een tiental flesjes paraat om te werpen. Waren die lui te traag en al die moeite voor niets. Volgens mij was Frans ook niet echt gelukkig want net na de finish hoorden we al niets anders dam het geluid ; "tsssjj"  "tssjjj" Met betraande ogen draaiden we ons om. Deze ijzervreter met zijn tientallen HT's, deze regelneef, deze halve Rijp man, onze Anne Sjoerd Breek, onze Frans DikkeKwekkeboon, deze prachtkerel moesten we troosten. Bleek dat geluid te komen van het openen van blikjes bier. Had die rotvent zijn brede Breek smile al weer pronto op het gelaat staan. Die glimlach is er tot zondagavond 21.00 niet meer af geweest trouwens. Na 21.00 kon zelfs Frans geen bier meer zien en ging hij zachtjes ten ruste. Siefko had na de finish wat gebakken vis gekregen van een Terschellinger en dat valt op. Een Terschellinger die iets gratis weg geeft dan is het of verrot of het zit op een andere manier fout. Hij liet een ander even voorproeven en toen bleek dat deze persoon niet direct kotsend over de reling kwam te hangen nam hij zijn visjes tot zich. Drewes heeft nog een uurtje een visje overboord gehouden in de hoop dat zijn eigen zeehond nog langs zou komen met zijn nieuwe handschoen maar zelfs dat mislukte.  Het ergste van een mislukte HT is het feit dat je daar nog een aantal dagen over moet nadenken en  vooral dat anderen je er aan herinneren dat er iets niet geheel goed gegaan is. Ik denk dat bijna iedereen het er over had. Van haringboer tot fietsverhuurder. Overal waar je kwam zag je de Twirre boy's. Stralende koppen want ze hadden de Orkaan te pakken. Een paar jaar terug was dat normaal maar sinds een tweetal jaren is het andere koek en dat is een goed teken. De Twirre stond op zeker in de top drie en wij hopelijk nog net in de top tien. Even rekenen met Schutte en we kwamen uit op een verloren roeitijd van tussen de 6 en 7 minuten. We slaan een dag over en komen bij de prijsuitreiking. Orkaan 12e , Flamingo 8e ( nog wel) Twirre 1e!!!! Van harte Twirre, stond zelfs als een van de eersten de handjes te schudden en had graag even een trui van de Twirre willen dragen. Stinkend jaloers!!!!!!!

Verschil 6.22 !!!!!!! Een kleine hartverzakking, de ballen kletterden in de linkerbroekspijp om ruimte te maken voor het zakkende hart. De prostaat klapperde zo erg dat de kringspier zo strak kwam te staan dat de aanwezige ontlasting als een kogel de omgekeerde route door het maag- darmkanaal begon af te leggen. Een b rok in de strot Tjeesus, 6.22 en wat hadden we zelf laten liggen????

Op zondag mag je dan een stukje schrijven voor de krant en beleef je alles nog een keer. Gatver! Prachtig voor onze vrienden in de Twirre maar klote voor ons. De El Flamengo zakt een aantal plaatsen en wij komen weer eens een keertje op plekje 11 Carnaval!!!!!!!

De HT 2008 heeft ons geleerd dat we volgend jaar er een echt project van moeten maken waarbij we niets meer aan het toeval kunnen over laten, amen

We beginnen maar met een open deur. Wat een feest!!!! zo kan ik het verslag beginnen en ook beëindigen. Wat een ontlading, wat een lekker gevoel om daar op het podium te staan en de felicitaties in ontvangst te nemen.

De mannen van de Orkaan zijn normaal gesproken niet echt emotioneel maar na vele tissues en snotter geluiden bleek het meer te gaan om een virus dan om de emoties rondom de winst. Het probleem was dat de winst al zo vaak besproken was dat men er redelijk nuchter onder kon blijven. Als een paal boven water bleef wel staan dat de hoogste trede op het schavot lekkerder staat dan de op een na hoogste trede. Wat je ook goed doet is dat er enkel positieve geluiden van andere teams te horen waren. Geen enkele twijfel over de rechtvaardiging van de titel. En dat in een sport waar handicaps uitslagen bepalen. Het gehele team, op Will na, was aanwezig om de bekers in ontvangst te nemen. Frans en Drewes hadden de looproutes al doorgenomen want zij waren op vrijdag al aanwezig. Stel je voor dat er een feessie is zonder Frans!!!!!!! Dat bestaat niet. Hij had de roeikleding mee maar waarom???? Drewes beweerde na een aantal biertjes te weten waarom, Frans slaapt in een nachthemd met Orkaan logo. Frans gaf aan dat Drewes slaapt in een Orkaan hemd met de uitslagenlijst van dit seizoen. Ach, als er wat bier in zit dan lullen ze maar door en dan pikken de sinas-ridders wel eens wat op. Een ander opvallend gebeuren was het roeien van de schrijver in de Merlan. Het is wel een kleine overgang van een snelheidsmonster naar een leuke deelnemer. De dollen , de bankjes, de voetsteunen , alles is anders en dat voel je op plekken welke je normaal gesproken voorzien hebt van voldoende eelt. De inzet was 100% en het was een leuke belevenis.

Gedurende de dag werd er een frietje gehaald bij de goedkoopste snackbar van Nederland. Je betaald een vast bedrag en net als bij een buffet kun je maar pakken wat je wilt. Dat lukte de mannen van de Orkaan prima, al dacht een niet bij naam te noemen mannetje dat het ook zo ging bij de dame achter de toonbank. Dan op weg naar de feesttent en dan zie je nog sloepen onder de kraan liggen en dat beviel prima. Lekker kijken en zelf in een warme jas zitten met de maag vol. Wat een tegenstelling met andere jaren. Blauw van de kou onder een viaduct en later zoeken naar een parkeerplaats. Nu werd er in gestrekte draf de tent gehaald. Een plekje in de hoek en JW als ober. Hij bleef maar lopen met drankjes en dat is bij hem wel een goed iets. Want als je een halve marathon kan lopen dan is een avondje bedienen geen probleem. De mannen van de Orkaan steunen JW in zijn loop activiteiten en zijn dan ook van plan om nog lang gebruik te blijven maken van zijn loopacties. De knietjes mogen wat lager blijven maar ach, het gaat wel snel. Drewes had enige moeite met zijn waterhuishouding. Met enige regelmaat verliet hij de tent en dan kwam hij wat later weer binnen met een andere lucht dan verschraald bier en urine om zich heen. Ach, zure regen waarschijnlijk. Dan heb je onze Simon. De glimlach van een kind is bezongen door de familie Alberti maar zijn glimlach kan gerust dienen als een nieuwe tranentrekker. Met een beker onder zijn arm is de glimlach er niet af geweest.  Wilfred liet zijn beste imitaties zien van de Jackson 5, Beegees, Jannes, the Kelly familie en vele anderen. Zijn vaste souffleur Bas was aanwezig voor de verzorging en de ontbrekende woorden in de teksten. Wat een duo. Edwin trommelde op de tafel en kreeg diverse keren het verzoek van de Homeopathische medemens om te stoppen met het oproepen van klopgeesten. Een paar vrouwen met ongeschoren benen kwamen vragen of hij ervaring had met de Tibetaanse gong therapie. Ons Edje zit niet verlegen om een mening en natuurlijk had hij weer een antwoord klaar. Reinier was erg rustig. Als een stuiterbal door de tent en overal aanspreekbaar voor de medemens. Stuurvrouw Sandra heeft menigmaal uit moeten leggen onderdeel te zijn van ons team en dat de bekers ook voor haar golden. Wij wisten dat wel maar nu weet bijna heel Nederland er ook van. In gedachten waren we even bij Will die in Zuid Afrika bezig was met de jacht op Marc Marie H. Het is aan te raden om bij de volgende uitzending van Marc Marie goed op te letten. Ieder moment kan Will in beeld komen met zijn traditionele klederdracht van de Zoeloe gemeenschap. Shaka-Willie is zijn nieuwe naam nadat hij jaren door het leven ging als Esco Willie.  Ach, je observeert wat en tracht af en toe wat nieuwtjes te onthouden. Zelf was ik redelijk rustig en was druk doende om al de belangstellenden voor onze prestaties te woord te staan. Een prachtige avond en een puike afsluiting van een prachtig jaar.

Hylpen 2009  Snurk en Kromme Dick scoren goed te Hindeloopen

Zaterdag is er door een aantal regionale teams geroeid op het IJsselmeer voor de kust van Hindeloopen. Met een straf windje uit de verkeerde hoek was er sprake van een behoorlijk pittige race. De race had een redelijk startveld maar er ontbraken een fiks aantal erkende namen op de startlijst. De mannen van de Ame Gijs uit Hindeloopen wonnen voor eigen publiek en dat was vooraf ook wel enigszins verwacht. De Okke Hel sloepen Kromme Dick en Snurk leverden een felle onderlinge strijd en wat betreft roeitijd was de Kromme Dick sneller maar op handicap won de Snurk met een minimale voorsprong van een kleine 15 seconden. De Snurk werd derde algemeen en eerste in de 1^e klasse. De Kromme Dick werd 4^e algemeen en 2^e in de hoofdklasse. De Kromme Dick bestond uit een combinatie team van Kromme Dick en Orkaan aangevuld met een Zeesteeg roeier. Deze gelegenheidsformatie liet zien goed te kunnen roeien en vooral het tweede deel van de race was sterk. Stuurman Edzo Bergman van de Kromme Dick en Marcel Touwslager van de Snurk hadden het druk met de coaching en het onderlinge spannende gevecht. Beide teams lieten zien tot het uiterste te willen gaan en na afloop was er een duim omhoog voor de getoonde strijd. De Aludux uit Groningen roeide naar een tweede plaats algemeen en had ook maar een paar seconden speling op beide Harlinger sloepen. De Zeeotter II uit Franeker werd 8e.

Bij de dames was er winst voor de Garuda, ook uit Hindeloopen voor de Kaag I en de Trewes III meiden. De Hjoed ’n Makkie dames uit Franeker werden knap 5^e en wisten de 1^e klasse dames te winnen. Een prima prestatie. De Zeesteeg dames werden 7^e , de Najade uit Franeker 8^e, de Waterheks 11^e.

Volgende week gaat het roeicircus naar Terhorne voor een NK genomineerde race en daar komt een zeer sterk veld aan de start waarover volgende week meer.

Slu

De laatste loodjes ter voorbereiding op de HT 2008

Dinsdagavond 20.00 was huize Breek de verzamelplaats voor de mannen van de Orkaan om in besloten gezelschap te praten over de naderende HT 2008. Onder het genot van een hapje en een drankje werden er diverse tactische afspraken gemaakt. Verschillende strategieën passeerden de revue waarbij een ieder kon reageren op het voorgestelde strijdplan. Er is een aantal uren inhoudelijk, op hoog niveau, gesproken over passie, strijd en beleving. Diverse sprekers hebben de mogelijkheden benut om zich in een positief debat uit te spreken over de naar voren gebrachte aspecten rondom de HT 2008.

Rond de klok van 24.00 werd het tijd om eens te gaan praten over ons roeien in de race van 2008.

De voorgaande discussies waren met name gericht op een effectieve benutting van de Eilander uren. Welke kroeg is op welk moment leuk om te bezoeken? Waar moet je zijn en op welk moment om de leukste kroeguren te beleven? Het strijdplan is deze avond niet op een hoger plan gekomen dan het volgende opzetje:   Twirre mag ons niet inhalen, wij moeten zelf zoveel mogelijk anderen inhalen, dan een aantal weesgroetjes doen en hopen op een leuke feestavond met een bokaal onder de arm. That's all folks!

De catering was in handen van Geer en Goor en wat ze ook op tafel zetten de mannen van de Orkaan vreten alles. Als je er niet bij verteld dat een opgerold groen servetje geen sla is dan zetten ze zelfs daar de tanden in. Een enkel persoon had liever een zakje Maxim (vloeibare koolhydraten) dan een broodje schapen- varkensafval. De koolhydraten werden alvast gestapeld voor vrijdag. Als men door enige mate van spanning geen hap door de keel kan krijgen dan zijn we toch erg gelukkig met de aanlever mogelijkheid van koolhydraten in de vloeibare variant. De heer Heineken zijn we dan ook dankbaar. Een aantal mannen heeft baat bij deze therapie gehad.

Tijdens de vergadering komen emoties los om de tranen van in de ogen te krijgen. We hebben het voordeel dat er een flink aantal mannen van de Orkaan al een aantal jaren mee lopen in het circuit en zodoende een arsenaal aan verhalen paraat hebben. De jaartallen vliegen je om de oren en daarbij de mooiste verhalen. Weet je nog........... en toen...........Prachtig!!!!  We hebben sinds dinsdag weer een echte reserve roeier en onder de schuilnaam Edwin de Boer zal hij waar mogelijk ingevlogen worden om ons team te versterken. Qua humor en verhalen is dat dinsdag al gelukt. Hij past in dat opzicht bij het team. "Sien vreet houwe late is het moeilijkste, het roeien kan ie wel"  Dat punt is bij Harlinger ploegen altijd een probleem. Op de meest achterlijke momenten denkt een Harlinger roeier nog even een humoristische opmerking te moeten maken. Voorbeeld:  tijdens de TV race van vorig jaar lande onze sloep op een klein zandbankje en brak het roer een beetje af. We draaiden enige rondjes en na rondje twee of drie riep iemand dat we hier al eens geweest waren. Mooi toch! Simon kneusde een rib en stond als een gondelier met een riem verwoede pogingen te doen om de sloep op koers te houden en al vloekend en tierend kreeg hij bij wijze van spreken nog aanmerkingen op zijn stuurmanskunst ook. Het zingen van "o solo mio" ontbrak er nog aan. Steevast komt ook Rob van Raalte nog aan bod. In de periode dat Napoleon Nederland verliet roeide Frans Breek al. Hij vertelde ons dat Rob van R een prima motiverende invloed op het team had maar op het water nog verdwaalde op het kanaal tussen Harlingen en Franeker.  Rob stuurde strak en de mannen presteerden prima, de gang zat er in en de ploeg zat vol vertrouwen. Men passeerde diverse teams en bij de ingang van het Schuitengat passeerde Frans en zijn team een aantal sloepen voor de tweede keer. Toch knap, niet dan! Bij het aanlopen van de haven van Terschelling zagen de roeiers de veerboot naderen op een manier als of men de Titanic op je af ziet komen. Stuur Rob riep de mannen toe dat hij voor niemand meer van zijn koers af zou wijken maar wist niet dat de veerboot ook zijn koers zou willen houden. Het slagtempo kwam iets hoger te liggen en met een hartslag van extreem hoog is men de veerboot voor gebleven. Een andere stuurman van enig allure binnen de Harlinger roeisport kwam ook aan bod en dan spreekt men over Sietse Huizinga, allias Sietse Chinees.  Een kerel met ballen maar als stuurman iemand met een gebruiksaanwijzing. De beste kerel voer ooit een keer op een boei maar in de verhalen komt het over of dat hij al de boeien op het Wad van enige verfstrepen heeft voorzien. Hij was wel de zeehonden teller van Greanpeace want hij zag alles aan voor een zeehond. De diverse keren dat hij in de havens van Nederland is beland kwamen ook aan bod. Even zo vaak werd er gesproken over de verhalen van Sietse tijdens het roeien waarbij de lachsalvo's door de sloep klonken. De meest geliefde invalkracht van Harlingen kwam ook nog aan bod. Geen stuurman, Rinkie Toering bellen, komt altijd. Rienk is geen echte stuurman maar is ten alle tijden bereid om een ploeg te helpen. Echter zijn zenuwachtigheid is ook legendarisch. Bij het oefenen voor Amsterdam was Rienk nadrukkelijk aanwezig in het coachen van bukken voor de brug en helaas vergat hij het zelf te doen bij het passeren van de betreffende brug. Zijn opperhuid op het schedeltje is pas hersteld. De Kromme Dick kan ook verhalen over Rienk vertellen.  Rienk kon als geen ander de kou verdragen want zonder jasje zat hij rustig blauw te worden aan het helmhout. Met respect spreekt men over zijn vermogen om tegen alle logica van wetenschappelijk onderzoek in veel te drinken en schijnbaar niet dronken te kunnen worden.

Na diverse blokjes kaas en worst taaiden de mannen van de Orkaan af en onder dank zeggen aan Frans ging men op huis aan. Drewes en Siefko bleven achter om de laatste rommel op tafel en in de koelkast op te ruimen. Waaronder enige flesjes met dop en een houdbaarheidsdatum tot ver na de zomer. Maar aan de informatie op het etiket werd in enige mate getwijfeld en de heren hadden daar een passende oplossing voor. 

De mannen van de Orkaan zijn klaar voor een mooie HT 2008. It sil hewe!

slu

De wereldhavendagen vormden het decor voor een prachtige roeiwedstrijd op de Maas te Rotterdam. Over een afstand van een kleine 16 kilometer werd er fel gestreden om de hoogste eer. Kenmerkend voor de Maasrace is de massale start bij de Erasmusbrug (de Zwaan). Het complete wedstrijdveld ligt dan op slagorde om na het verlossende startschot als wilden op zoek te gaan naar de ideale route. De mannen van de Orkaan kenden een prima start en de eerste kilometers ontspon zich een prachtige strijd met de Twirre uit Makkum. De stuurvrouw van de Twirre spoorde haar manschappen aan om even langs de Orkaan te gaan maar de onderlinge band is zo hecht dat beide teams kilometers lang geen afscheid konden nemen van elkaar. Uiteindelijk kreeg de Twirre een beetje ruimte om binnendoor te komen en hadden de mannen van de Orkaan even wat te veel van de krachten verbruikt. De Twirre pakte een minuutje voor het keerpunt en dat werd uiteindelijk een verschil van een kleine 2 a 3 minuten en dat betekent dus een betere klassering voor de Twirre t.o.v. de Orkaan. Na een strijd met de Twirre volgde voor de Orkaan een strijd met de Zeesteeg uit Makkum. Uiteindelijk bleef de Zeesteeg de Orkaan een halve minuut voor maar wist de Orkaan dat men deze sloep achter zich had gelaten in de uitslagen. Op het onrustige Maaswater is af en toe net een kermisattractie want slingeren wil het daar wel. De Arad van Terschelling had ook een prima slag te pakken want gestaag kwamen ze opzetten in het deelnemersveld. Een aantal teams overschat het eigen vermogen wel eens bij een massale start. De mannen van de Orkaan voerden een felle strijd met een Whaler welke in potentie sneller moet zijn. Voor de Orkaan geeft het moraal en voor het andere team is het een gevoel van onbehagen. De mannen van de Orkaan kwamen net wat te kort om het gevoel van te kunnen winnen te ervaren en met een roeitijd van 1.39.55 wisten de rekenmeester aan boord al voldoende. Hopelijk een top 5 klassering maar het zou er om gaan hangen. De mannen van de Twirre keken ook niet al te blij en ook bij hen leefde het gevoel van net niet. Ook de Arad van Terschelling was niet geheel overtuigd van de eigen prestatie ten opzichte van de Trewes en de Brijbekken. Tijdens de prijsuitreiking bleken de gematigde verwachtingen te kloppen. De mannen van de Orkaan werden 7^e algemeen en 6^e in de hoofdklasse, de Twirre 6^e algemeen en 5^e in de hoofdklasse, de Arad 4^e algemeen en 1^e in de eerste klasse.

De Zeesteeg uit Makkum werd 17 algemeen en 5^e in de eerste klasse. De Zeeotter II werd 22^e algemeen en 14^e in de hoofdklasse. De Kromme Dick werd 29^e algemeen en 15^e in de hoofdklasse.

De Kromme Dick had versterking van Erna uit de Tobbe en dat had een grote invloed op de fatsoensnormen in deze sloep. Waar men anders nog wel eens enig aanstoot gevend gedrag laat horen en zien was het nu net een stel braafste jongetjes uit de klas. De Maasrace is en blijft een uniek gebeuren en de mannen van de Trewes waren met recht trots op de gewonnen bokaal. De Brijbekken werden knap tweede voor het Sloepweesje. Volgende week is er de prachtige race te Makkum waar het publiek van af de boulevard een prima zicht heeft op de wedstrijd. Er zullen vele regionale teams deel gaan nemen en zij rekenen op veel publiek. De top van het Nederlandse sloeproeien komt naar Makkum en de roeiers hopen dat u ook komt.

 De Orkanisten zijn momenteel druk doende met de voorbereidingen op een mogelijk succesvolle Grachtenrace 2008. De moraal van het verhaal moet worden dat trainingsarbeid moet gaan leiden tot succes.  De klasseringen van de afgelopen races lieten zien dat de mannen van de Orkaan in de buurt van de hoogste treden op het schavotje zitten maar dat het nog aan "iets" ontbreekt. Het woord "ontbreekt" is geen verwijzing naar onze eigen Frank Breek maar het woord past gewoon goed in deze context.  Wat is dat "iets"?  Wel, het is een lang verhaal maar valt goed samen te vatten in een klein aantal woorden.

"samenwerking, gericht trainen, inzet en geloof in eigen kunnen"

Dat staat snel op papier maar in praktijk moet het wel even gebeuren. De mannen van de Orkaan hebben weer moraal en vooral een niet te beteugelen zin om er wat van te maken. Tijdens de trainingen spatten de vonken er weer eens van af. En vonken in een watersport is heel bijzonder. De trainingen gaan cresendo maar zijn geen garantie voor een uitstekende race te Amsterdam. De slag wordt weer wat langer gemaakt, de spanning op de riem neemt weer toe, de interval kan wat langer vol gehouden worden, de sleepzak doet zijn werk, de zweetdruppels nemen toe, de bekjes staan wat meer vertrokken tijdens de training, de stuurman jut wat meer op, de zuchten van onder en van boven uit het lichaam doen de roeiers naar adem happen. Kortom, het gaat goed.

Af en toe komt er een Aradist van het eiland op bezoek en dinsdag jl was Rik even het spoor bijster. Is dit nog een training of een soort van SM sessie? Harlingen - Franeker met interval training op de heenreis, even drinken bij de brug te Franeker en dan terug met drie fijne sleepzak momenten, gevolgd door een verplichte versnelling van de laatste brug naar onze aanlegplaats. Even lekker trainen noemt men dat.   Het stoom kwam de roeiers uit de oren maar ook de moraal vocht om aandacht in de kopkes.  Even speculeren over de grachten, even aan tijden denken, slagtempo en passeren van bruggen. Een prachtige avond dus.  De training van vorige week vrijdag was ook een lekkere. Helaas maar 7 man maar wel een geweldige avond met sleepzak en een vriendelijke sprint met de Snurk. De sleepzak gaf enige hilariteit bij de Snurkjes maar in een lekkere sprint moesten ze even pas op de plaats maken. De mensen die wonen aan de Singel kregen een stille Snurk te zien. Normaal maken ze herrie voor tien sloepen maar nu gepaste stilte. De Orkanisten waren iets minder stil en wensten de Snurkjes een prettige avond.

Afgelopen vrijdag was het tijd voor een bezoekje aan de Singels van Harlingen. Lekker draaien en keren in de smalle grachten met veel bruggetjes. Lampjes aan en speciaal voor ons doet de gemeente de lichtjes op de bruggen aan. Een aantal honden werden verstoord in het poep- en plasritueel wat enkel scheldende eigenaren opleverde. Een aantal hangjongeren in de Engelse Tuin stikten in hun stickies. Want wat gebeurde daar in de gracht?  De Orkaan op volle snelheid door de Singel, een stuurman die blijft hangen in het slaken van kreten als er zijn "laatste slag en en en en en en en en en en en  nuuuu" Terwijl het de bedoeling is om na de brug verder te roeien en er dus geen sprake is van een laatste slag.  En een aantal en en en te veel wil zeggen dat hij iets later kan zeggen "laatste slag" . Details zijn belangrijk dus.  Twee hysterische eenden bleven luid kwakend voor ons uit zwemmen. Normaal als wij gekwaak horen is dat Frans in gesprek met zijn neefje maar nu waren het echte eenden. Bij Balkland heeft de Orkaan enig onderhoud aan de rietkraag gepleegd. De stengels kwamen wel erg dicht in de buurt maar nu is er weer voldoende ruimte voor een roeisloep. Het enig broedende rietgansduikertje heeft helaas haar mannetje verloren in de strijd. En een minnend paartje welke dacht in alle rust elkaar te kunnen bevredigen heeft nu een fobie voor intimiteit in het openbaar. De twee jeugdige voetballertjes van Harlingen welke een overgeschoten bal zochten kwamen bont en blauw weer op het veld na een lichte ronseling door vier stuurboord riemen. Onze lieve ex-militair uit den Helder had enige moeite met de overhangende takken bij camping Zeehoeve. Hij dreigde voortaan al de loempia verkopers te killen daar er flashbacks van Vietnam naar boven kwamen. Hij zong erg luid het intro van tour of duty maar ook dat werd vakkundig door Simon opgevangen. "Bek dicht soldier" was afdoende. We naderden de nieuwbouw van Harlingen en woonstede van een aantal roeiers. Eerst dachten we dat onze stuurman iets thuis had vergeten want op een twee honderd meter van zijn huis mochten we even drinken. De stuurman trok een strakke blik en sommeerde de roeiers om door te gaan. Op weg naar Piet Paulusma. Aldaar brachten we een saluut aan de man die ons al een week mooi weer bezorgd. Piet, onze dank. De enorme ruften van Drewes lieten een aantal honden in de buurt schrikken en een enorm geblaf was het gevolg. Onverstoorbaar roeiden we door. Even was er commotie in de ploeg over een opmerking dat er veel Duitsers in de buurt woonden. Het bleek toch geblaf te zijn van nota bene een Franse Bordeaux hond. Tijd om te keren. De terugtocht was een feest. Mooie slag, pittig tempo, lekker de bochten insturen, na een brug lekker snel weer op gang. Even een aantal paaltjes aantikken in de jachthaven en dan nog een lekker stukje kanaal. De vrijdagavond was weer gevuld en de plannen voor dinsdag zijn klaar. Lekker zwaar met veel harde actie. Op naar Amsterdam 2008.

slu

HT 2008 spannend en “boeiend” tot op de laatste meters

Onder prima omstandigheden is er vrijdag 2 mei gestreden om de hoogste eer in de enige echte roeiklassieker in Nederland, de Harlingen – Terschelling race. Een ware armada aan sloepen en volgboten begaf zich in de zeer vroege ochtend over het Wad op weg naar Terschelling. De eerste start was om 07.30 en dat vraagt een andere voorbereiding op de wedstrijd. Wie zit er te wachten op een fiks ontbijt of pasta hap rond de klok van vijf of zes in de ochtend? Voor een enorme inspanning als de HT moet men voldoende energie opslaan en dat vraagt om het stapelen van koolhydraten op dit onmogelijke tijdstip.

Ondanks de zeer zwakke windverwachting stond er in het traject langs de Pollendam een vervelend windje en met name een pittige golfslag. Het deelnemersveld kon daar direct aan de bak en men weet weer dat een HT meer is dan een gemiddelde wedstrijd op het binnenwater.

De dames van roeiteam Tom Tom, in de Benwijvis, van West Terschelling waren superieur en veroverden de eerste plaats. Bij de heren was er een overwinning voor de Twirre uit Makkum. De wedstrijd kan met recht spannend genoemd worden daar bij de heren het verschil tussen de nummer een, de Twirre, en de nummer twee, de Arad,  33 seconden bedroeg. De race was boeiend daar er in het Schuitengat een boei de cruciale factor was in het verloop van deze HT 2008. In de laatste route informatie was een aanvulling komen te staan dat na de betreffende boei men een  vrije koers naar de haven van Terschelling mocht varen. Schijnbaar waren er een beperkt aantal stuurlieden op de hoogte van deze aanvulling want te veel sloepen maakten extra meters door een soort van lus te varen. De sloepen die de keuze wel maakten om door te steken maakten zodoende een flinke klapper en pakten een behoorlijk voordeel op de rest.

Bij de dames waren, zoals eerder vermeld, de dames van de Benwijvis te sterk voor de rest. De roeitijd was 03.28.23 De West Arvada van Terschelling werd met een achterstand van 585 seconden knap tweede voor de Bartix uit Harlingen op 752 seconden.

Bij de heren was er een overwinning voor de Twirre. De mannen uit Makkum vlogen over het Wad en op het cruciale moment was er de juiste beslissing om rechtdoor te gaan in het Schuitengat. De eindtijd van 02.59.08 bleek uiteindelijk voldoende voor de overwinning. De Arad van Terschelling Midsland werd knap tweede voor de Albatros van Terschelling West. De Terschellinger teams waren weer prominent aanwezig in de top bij de dames en de heren.  De grote verrassing werd de El Flamingo II uit Harlingen op een 8^e stek en dat had een vijfde plek kunnen zijn indien er geen 2 watt straf was uitgesproken. De feesttent viel zelfs een beetje stil en dat wil wat zeggen. Dat lukt zelfs de spreekstalmeester niet.

De Harlinger teams Orkaan, Snurk en Kromme Dick streden een felle onderlinge strijd tot in de haven van Terschelling.  De stuurman van de Snurk glom drie dagen van trots toen het hem lukte om in het kleinst mogelijke gaatje te duiken om als eerste van het drietal de finish te bereiken. De Ypke Diesel van de Zeekleuters werd laatste maar vol lof was het publiek in de feesttent over het doorzettingsvermogen van deze roeiers. De roeitijd was 05.21.28 Met recht kan men spreken van een mooie HT 2008. De start, de wedstrijd, de finish, het verzamelen in de haven van West, het praten over tijden en de mogelijke uitslag, het wachten in de tent, de presentatie van de HT voorzitter (met rollende R), de discussies over de uitslag en dan uiteindelijk een prachtig feest. De HT is en blijft uniek. Aan allen een woord van dank voor de inzet om dit evenement mogelijk te maken.

In het volgende overzicht staan de regionale teams vermeld met dien verstande dat het voor de mannen de klassering is in de niet opgeschoonde lijst.

Dames

Benwijvis 1^e, West Arvada 2^e , Bartix 3^e , Garuda 4^e , GIA 5^e,  Danser 8^e, Tobbe 12^e , Trochbiter 16^e, Eucalypta 18^e , Najade 19^e, Onvervaard 21^e , Lady Killer 22^e Waterheks 27^e.

Heren

Twirre 1^e, Arad 2^e, Albatros 3^e, Blue Whale 4^e , Trewes I 5^e, El Flamingo 8^e, Orkaan12^e, Snurk 17^e, Schotse Vier 19^e, Toverbal 21^e, Onversaagd 23^e, Kromme Dick 24^e, Egbert Wagenborg 38^e, Houtman 41^e, Doeke Doeksen 45^e, Zeeleeuw II 46^e, Sterke Sietze 48^e, Gouteijk 49^e , Cornelis Douwes 59^e, De Rijp 60^e, Hjoed ´n Makkie 63^e, Visioen 74^e , Xantippe 123^e, Vuurzee 126^e, Aquarel 131^e,

Ypke Diesel 132^e     

Zaterdag is er op het Zwartewater bij Zwartsluis geroeid onder werkelijk zomerse omstandigheden. De wedstrijd kende een extreem spannend verloop waarbij de kanshebbers voor het Nationaal Kampioenschap elkaar geen centimeter ruimte gaven. Zodoende wordt de laatste genomineerde race , op 10 oktober, te Amsterdam alles bepalend. De Arad van Terschelling, de Twirre uit Makkum, de Orkaan uit Harlingen en de Mercator uit Rotterdam strijden om de hoogste eer. De race van zaterdag was erg warm en na afloop hoorde men veel roeiers klagen over de warmte. De route was van Zwartsluis naar Hasselt en terug. Een prima locatie voor een race want er is ruimte genoeg om in te halen en de stuurlieden krijgen kansen om te laten zien wat ze kunnen. De Grutte Bear uit Joure is een ploeg met van die dagen dat alles klopt en dan kunnen ze winnen. Zaterdag hadden ze weer eens zo een dag. Ze wonnen met 113 Watt en bleven de Arad 1 seconde voor. Een verschil welke te belachelijk voor woorden is. De Arad mannen onder leiding van Cees Plug lieten na afloop al direct weten dat de kracht van Veere er net niet was maar dan tweede worden op een seconde is wel erg zuur. De Twirre had opnieuw een felle strijd met de Orkaan en uiteindelijk pakten de Makkummers de derde plek net voor de mannen van de Orkaan. De Orkaan onder leiding van Sandra Klumper roeide een nette race maar ook zij hadden moeite met de warmte en konden op de beslissende momenten net niet leveren wat nodig was om te winnen. De Mercator uit Rotterdam werd vijfde.

De top vijf zat allen op een overbrugbare afstand tot de winnaar. Een minuut sneller op een afstand van 18 kilometer is het verschil tussen een vijfde plaats of de winst. De Kromme Dick won het Kromhoutwhaler klassement en deed voor deze bokaal goede zaken. De mannen van de Hjoed ’n Makkie uit Franeker werden 17^e in het algemeen klassement.

Bij de dames wonnen de dames van de Kaag voor de Garuda en de Karakter. De dames van de Hjoed ’n Makkie werden knap 5^e in het algemeen klassement. De West Arvada van Terschelling werd 6^e. De Trochbiter werd 13^e en de Waterheks 16^e.

De roeiers doen wel eens wat lacherig over de omstandigheden en voorbereidingen maar er werden zaterdag wel twee roeiers onwel uit de sloepen gehaald. Voldoende drinken is en blijft cruciaal, het stapelen van de koolhydraten is ook een kunst op zich en het beschermen van het hoofd tegen de zon mag ook niet vergeten worden.

10 oktober Amsterdam grachtenrace , de climax van het roeiseizoen bij de heren.

Vervolg op HT 2007 met als titel : Als , indien, mits en maar.

Zoals beschreven in het verslag van de HT 2007 waar sprake was van een ja maar mits , indien en als verhaal , bleek ook de wet van Murphy van toepassing op onze Lutine race. Zonder arrogant te willen klinken waren we prima op route naar een topklassering. Vanaf de start in de Skylger haven zat het tempo er goed in. De gelijk gestarte Schotse Vier en de Zuyderzee hadden moeite met volgen. Het kopke van FSN voorzitter Anne Sjoerd werd wisselend rood en blauw van inspanning. Het neefje van de jongens van de Rijp ( onze Frans) zat te glunderen in het boegje van de Orkaan. Zijn welbekende smile zat tot achter de oorlelletjes.  De stuurman van deze dag , Simon Klinkenberg, had de wind er goed onder. Zijn vriendelijke, Obibio - achtig klinkende , aanwijzingen waren tot op de Richel te horen. De Waddenvereniging maakt zich druk om de verkeerde zaken want er zal zeer zeker volgend jaar een geluidscherm opgetrokken moeten worden op de Richel om de daar aanwezige zogende zeehonden te beschermen tegen het verbale geweld van onze stuur. Bij het passeren van onze sloep was er dan ook geen teken van leven op de Richel. De afstand tot de concurrenten werd groter en groter. Wat ging dat goed.  We denderden door het Schuitengat , passeerden de tijdswaarneming in een flits, hangen in de flauwe bocht en oversteken naar Vlieland. Een korte drinkbeurt werd ons aangeboden en hortend en stotend werd het Helderse stoma zakje met inhoud de keeltjes in geperst. Onze Sybrand heeft dagen later nog een plakbekje van het goedje en wil het de volgende keren niet meer tot zich nemen. Jan Willem is druk doende om in zijn welbekende excel bestanden het nut van wel nemen beeldend te maken. Sybrand zal , zoals het nu staat, het goedje per infuus of direct rectaal gepompt toegediend gaan krijgen.   De oversteek naar Vlie ging in een rapido tempo met gezwinde spoed roken de mannen van de Orkaan de haven van Vlieland. De stroom werd al een beetje tegen en het werd tijd om de laatste loodjes te gaan af leggen. De haal aan de riem werd nog krachtiger, de motivatie nam nog meer toe, de adrenaline spiegel naderde het kookpunt, de afstand tot de achter ons gestarte sloepen nam toe, we liepen dus uit en toeeeeeeen. Yes, de wet van Murphy!

Op een klein zandbankje werd het roer eventjes opgetild en hupsakee een 360 graden pirouet en weg klassering. Na nog een rondje gedraaid te hebben wisten we het zeker. Geen topklassering voor de Orkaan. Het een keer een rondje draaien neigt naar een soort van arrogantie naar de concurrentie maar dit keer was het onbedoeld.  We hadden niet de opzet om hen te vernederen. Het was ook niet een orientatie voor de bemanning om te kijken waar de andere deelnemers waren. We waren gewoon stuurloos.  De oorzaak van dit probleem laten we maar even rusten, het probleem was er.

Met een paar kleine krachttermen liet onze stuurman merken dat er even een klein probleem verholpen moest worden. Met behulp van een riem is er getracht een beetje koersvast de finish te halen. We koersten eerst richting Engeland, later Harlingen in het vizier en uiteindelijk de haven van Vlie binnen gelopen. Simon zijn stemmetje was een octaaf hoger door een gekneusde rib en na zijn korte verbale oprisping ten tijde van het probleem was men van mening dat er schijnbaar een Duitse ploeg mee had gedaan aan de Lutine race. We hebben een ieder gerust kunnen stellen dat er niets aan de hand was. De mannen van de Orkaan roeiden een tijd van 01.09 en een beetje en dat had een kleine 8 minuten sneller kunnen zijn en dan had men op plekje 2 kunnen eindigen. Het mocht niet zo zijn maar de concurrentie weet opnieuw dat de mannen van de Orkaan kunnen roeien. Menig team kwam belangstellend vragen over het hoe en wat en dat doet je goed. De verwachtingen voor Hindeloopen zijn heel behoorlijk en mogelijk kunnen we daar weer eens normaal mee gaan doen.

Na afloop hebben we aan een hapje en drankje ons kunnen laven en dat doet met name de inwendige mens goed. De braadplaat van Rob heeft zijn dienst bewezen en met een stevig ondergrondje bestaande uit gehakt, kip en enig gerstennat werd de reis naar Harlinger aangevangen.  De HA 44 van Roberto tufte kalm door het water en de sloep lag ten ruste aan het koord. Bij het passeren van het kritieke punt hebben we even in het water staan staren ter verwerking van ons verdriet. De mannen van de Orkaan, zie ze gaan, zie ze gaan, ze komen er dit seizoen nog aan.

Amen.

Het staat er echt! Op 45 seconden van de Trewes I derde worden en met een minimaal verschil in wattage net achter de Schotse Vier.

De grachtenrace 2007 was er een om in te lijsten voor de mannen van de Orkaan. Een prachtige startlijst , met de Twirre en de Schotse Vier in een groep, dat zou een prachtige strijd en een prima roeitijd op moeten kunnen leveren. Opvallend was wel onze late starttijd. 13.25 en nog een groepje achter ons. De Twirre kon helaas niet aan de start verschijnen en dat is een aderlating want de mannen uit Makkum horen bij de top van het Nederlandse sloeproeien en mogen eigenlijk niet ontbreken in de klassieker.  De Schotse Vier is een ware kampioen daar ze dit seizoen hebben laten zien dat ze kunnen winnen op diverse soorten wateren onder verschillende weertypen. De onderlinge verhouding tussen Orkaan en Schotse Vier is erg goed en er zijn gedurende het seizoen al diverse spannende momenten geweest omtrent de uitslag. De editie van dit jaar kan de boeken in als een van de meest spannende ooit.

Bij de start was er nog een kleine onderlinge aanmoediging naar elkaar te beluisteren maar na het startschot was het rammen. Wat een strijd is er gevoerd tussen beide sloepen. De Schotse is wat eerder op snelheid dan de Orkaan en na de spoorbrug zat er een aantal metertjes in het voordeel van de Schotse vier tussen beide teams. Over het IJ werd het verschil iets kleiner en hebben de roeiers van de Schotse Vier de letters op de boeg van de Orkaan goed kunnen lezen. De ingang van het lozingskanaal was een punt waar de Orkaan aan zou zetten voor een inhaal poging , het tempo iets hoger en net even iets meer kracht in de slag leggen. Het verschil werd kleiner maar dan merk je dat het onderlinge verschil in snelheid minimaal is.  Je komt er wel naast maar je hebt net te weinig pure extra snelheid t.o.v. de concurrent over om er soepeltjes langs te komen. De Schotse Vier kon de aanval opvangen en bleef voor. De beide teams roeiden op de toppen van hun kunnen en dan is er bijna geen verschil in snelheid. Je kan als Orkaan geen krachten sparen want daarvoor is de snelheid van de ander net te hoog en je mag niet verslappen want anders pakt men te veel meters op je.  Als aan een elastiekje zat er gedurende het eerste deel van de race niet meer dan een meter of drie tussen beide sloepen.  De Kostverlorenkade zou een ander belangrijk punt moeten zijn om er langs te komen. Ook hier weer er naast komen maar net niet er voorbij kunnen komen. Stuurman Simon Klinkenberg zou het op een andere manier moeten proberen en dan wel spoedig want de Orkaan moet enige tijd goed maken op de Skylgers om ze in het klassement voor te blijven. Bij het indraaien van de grachten zou het positieve effect van de lichtere en meer wendbare Orkaan dan vorig seioen voelbaar moeten zijn voor de mannen van de Orkaan. De mannen weten dat de vernieuwde Orkaan bijna om zijn as kan draaien en dat het op gang trekken na een bocht lichter zou moeten zijn dan met de oude variant. En dat effect was er. Na een klein aantal bochten draaien was het verschil minder dan een meter en even gaf de stuurman van de Schotse iets van ruimte en hupsakee daar was de Orkaan naast de Schotse en na een krachten verslindend tussensprintje was de Orkaan voorbij de Schotse Vier. Nu kwam het er op aan om het juiste ritme te vinden en tijd goed te gaan maken op de Schotse. Het is motiverend voor een roeier om zo een andere sloep in te halen en vooral een concurrent. Metertje voor metertje pakte de Orkaan een voorsprong en voor de kenners en rekenmeesters werd het spannender en spannender.  De Azorean High was van plan in te gaan halen en onze iets minder sportieve hoop was dat de Schotse iets meer hinder zou gaan ondervinden dan ons van de snellere Azorean. Iets meer of minder hinder zou verschil in tijd opleveren maar deze gedachte verdween als sneeuw voor de zon daar een ieder wel verhalen kan vertellen over enige hinder in de grachten.   Simon maakte gewag van de Steenbok voor ons en dat werkte als een lap op een stier. Dan zitten we erg goed in de wedstrijd en zijn er behoorlijke kansen op een topklassering!!! De riemen voelen niet zo lekker meer aan, de bankjes zitten minder prettig, de bruggen worden steeds minder aantrekkelijk want na een brug moet je het ritme weer zoeken en dat doet pijn. Wat komen er veel vervelende zaken op je pad in de laatste kilometers van de grachtenrace. Rondvaartboot, een waterfietser, een sloepje uit de grachtengordel, nog meer brondvaartboten met Japanse lichtflitsen, terrassen met mensen aan grote pullen gerstenat. De lichaamseigen stoffen welke de pijn in je lichaam in enige mate trachten te bestrijden schreeuwen bijna om versterking van externe stoffen welke in deze mondiale stad zo in ruime mate voorhanden zijn. Oh ja, je komt ook nog een aantal andere roeisloepen tegen waarbij de een iets meer ruimte wil geven dan de ander. Na enig oponthoud met iets eerder gestarte sloepen waarbij met enige krachttermen en iet wat gekraak van riemen een doorgang geforceerd werd stoof de Orkaan richting Nemo. Bakboord wil het liefst de laatste bocht niet maken want deze laatste bocht is werkelijk waar een ramp om te roeien. Even binnendoor bij een whaler en op volle snelheid naar de meet. Finish over komen, riemen laten lopen en dan checken waar de Schotse Vier zit. Ondanks de behoefte aan zuurstof, het verkrampen op je bankje, het hoesten en kuchen en allerlei ander ongerief let je toch even op de ander. Ze zitten binnen de minuut is het idee, is dat voldoende? De beide rekenmeesters spraken over een waarschijnlijk te krap verschil en spraken over een vermogen van 111 tot 112 watt. Wie komt daar nog boven? Normaal gesproken zit je met zo een vermogen in de top drie of vier. We hadden geen idee van de Trewes I, de Zeeotter, Brijbekken, Kromme Dick, wie weet?

De uitslag was een feest. Je weet dat je goed zit wat betreft vermogen maar wat doen de anderen. De kale docenten hadden mooi praten met hun lijstjes met roeitijden en vermogens, de praktijk daar draait het om. De Schotse Vier hadden we voor ons verwacht maar met zo een klein verschil is het toch een beetje zuur. En daar komt die Wolga express weer om het hoekje kijken. Op de belangrijke momenten staan ze er weer, de echte toppers. De Trewes I wint met een vermogen van 114, 6 watt. 45 seconden is niet veel maar roei het eerst maar eens weg.  De minimale marge met de Schotse Vier is ook een uniek iets. Wat zit het dicht op elkaar. Wat als we nu niet met hen gestart waren? Stel dat we een startgroep voor hen zaten, wat als de start iets sneller was geweest, wat als de Azorean High, wat als er niet die klote rondvaartboot voor ons lag en waar Simon de spiegel van heeft geramd, wat als die boot net even iets meer voor had gelegen?  Het mooie van onze sport is dat er altijd iets te speculeren valt en dat maakt de sport zo mooi. We gaan door met trainen voor de laatste loodjes te Muiden waar de mannen van de Orkaan de hoofdklasse A kunnen winnen en waar we die rottige Skylgers een klappie willen geven. We houden u op de hoogte.  Oh ja, de mannen van de Schotse Vier kunnen iedere letter van de Orkaan en de sponsoren op de sloep wel dromen na zo lang er tegen aan te hebben gekeken. Maar dromen is beter dan badend in het zweet wakker worden van een nachtmerrie en opnieuw beseffen dat de Schotse Vier met een minimaal verschil heeft gewonnen.

slu

De zaterdag van de Visserijdagen opofferen voor een race op een kleine 300 kilometer afstand is niet bevorderlijk voor een goed humeur in de kopkes van de Harlinger roeiers. Ondanks de enorme aantasting van het mentale acceptatie vermogen in de roeiers geest door huilende kinderen en boze moeders met verwijtende blikken werd er vol goede moed koers gezet de Randstedelijke files in. Na een 100 tal vlekkeloos verlopen kilometers, waarbij er enige uitzondering gemaakt moet worden voor een ambulance en een aantal politieauto's op weg naar Purmerend die een slippende auto uit de vangrail mochten plukken, kwamen we op de rondweg Amsterdam. En dan begint het frustie rijden pas echt. De mensjes die daar wonen zijn een beetje hyper in verhouding tot ons volksaardje en zeer zeker niet in staat om zelfstandig te functioneren in het verkeer. Overal knipperende lichtjes en bordjes met aanwijzingen over hoe snel en waar te rijden. Bij ons in de provincie knippert enkel de verlichting van de vele bruggen om de Hollandse invasie met bootjes doorgang te verlenen. De Fries heeft die poespas niet nodig om de weg te vinden op een acceptabele snelheid. Over het al dan niet op een acceptabele rijden in het verkeer is nog enige discussie geweest daar driver Simon een handicap berekening had om de daar toegestane snelheid iets te verhogen. Zijn kilometertellertje had enige afwijking in ons voordeel. De bordjes aan de kant van de weg bleven maar 90 vermelden terwijl Simon toch echt wel sneller ging. Wilfred stelde voor om bij een politiepost melding te maken van het niet goed functioneren van de snelheidsmeters langs de snelwegen in dit deel van Nederland. Simon had daar enig bezwaar tegen. De actieve borden maakten melding van enig ongemak daar er weer een aantal automobilisten de vangrail , de bermen en schokbestendigheid van de voorganger wilden testen . File!!!  Er bekroop ons een onbehaaglijk gevoel. Opvallend genoeg waren er veel ongemakken in het verkeer op onze route welke een aantal uren voor ons was afgelegd door Jan Willem met onze sloep achter zich aan. Een beller is sneller dus rapido telefonisch overleg met Jan Willem. Er waren geen problemen volgens JAWS en hij stond al onder de kraan te Kortgene. Simon liet ons half Nederland zien incluis het huis van onze Will en Max. Bij het passeren van het betreffende huis moet je goed opletten daar onze Max nog wel eens een ongemakje kan veroorzaken in het verkeer en dan blijft het lastig om je schade te verhalen op haar. Stapvoets en allen goed uitkijkend lukte het ons om veilig een tunnel met file in te rijden. Wat verder opviel in de file te Wassenaar was dat men enorme twijfelaars kent in deze regio. De mannetjes en vrouwtjes dragen opvallend genoeg bijna allemaal dezelfde truitjes los over de hemdjes met kraagjes. Een Fries draagt of een hemd omdat het lekker weer is of doet zijn trui aan als het te kil wordt, klaar. We dachten dat er een COC bijeenkomst zou zijn daar de kleur roze overheerste in de blazertjes, poloshirts en aanverwante artikelen.

Met gezwinde spoed denderden we Zeeland binnen en onze eigen FransFrans wist de route uit zijn hoofd. Ideaal,  een FransFrans i.p.v. een TomTom maar in onderhoud is de FransFrans een stuk duurder. Altijd dorst.  De route naar de sloep was een puzzeltocht van de eerste orde maar uiteindelijk is het ons gelukt om met een fikse vertraging in de sloep plaats te nemen. Zeeuws meisje hebben we ook gezien en door de snelheid van onze passage klapten haar oorijzers als moderne autospiegels naar binnen. Leuk om te zien. George kwam wat later, een beetje veel later, een beetje net op tijd om ook zijn bijdrage te gaan leveren aan een goede klassering. Bovenstaande formele verslag maakt daar melding van. Tweede en derde, gewoon goed.  Na afloop de auto weer in om het thuisfront tevreden te stemmen en in een kleine drie uur rijden werd het vertrouwde Harlinger stadsje bereikt. De prestaties waren ons vooruit gesneld want speciaal ter ere van onze klassering werd er een groots vuurwerk afgestoken en was er in de stad op diverse podia muziek. Wat staat ons te wachten als we de hoogste trede van het podium betreden?  Een aantal mannen van de Orkaan heeft tot in de late uurtjes zorg gedragen voor een veilige thuiskomst van onze gasten en toezicht gehouden op het goed functioneren van de diverse bierpompen. De mannen van de Orkaan zijn klaar voor een goed vervolg van het seizoen. Waarvan akte.

De mannen van de Orkaan zijn druk doende met het zetten van de puntjes op de -i- voor de komende HT.  Na een voorbereiding die gestart is op 1 maart en tot de zondag voor de HT duurt is er keihard gewerkt aan een team met kansen op een topklassering. Door onvoorziene omstandigheden was er even sprake van een kinkje in de kabel maar momenteel draait het team als in de hoogtijdagen van weleer. Als de sfeer binnen het team onder druk staat door verschil van inzicht over hoe het verder moet dan is het de cultuur van de mannen van de Orkaan om de zaken te bespreken en te komen tot een oplossing.  Een van de roeiers zag het niet zitten om zich te conformeren aan het gedachtengoed van het team en heeft afscheid moeten / mogen nemen. Na enig ronselen in de omgeving was Sybrand Cornel al snel bereid om zijn steentje bij te dragen aan de inspanningen van roeiteam Orkaan. De bezetting voor de komende HT is als volgt:

Bakboord : Drewes op slag, Sipko BB2, George BB3, Siebrand BB4

Stuurboord:  Siefko op slag, Jan Willem SB2, Will SB3, Frans SB4

Stuurman:  Rob of Simon

De mannen van de Orkaan hebben de Hoofdklasse A te Lemmer gewonnen met op BB3  Andre van de Pollux uit Den Helder en het enige verschil is dat we Andre vervangen ten faveure van George. Deze George mag enige extra aandacht krijgen daar hij normaal gesproken roeit in de Boomsluyter uit Amsterdam maar spontaan van uit Purmerend drie keer per week naar Harlingen komt om te trainen. Als we het dan hebben over beleving en motivatie dan is dit wel een extreem voorbeeld.  Andre van de Pollux was ook iemand die een fiks aantal trainingen heeft mee gedraaid in de Orkaan om zo goed mogelijk voorbereid aan een wedstrijd te kunnen deelnemen. Grote klasse!  

De afgelopen week is er hard getraind op het kanaal daar de weersomstandigheden een gerichte training op het Wad moeilijk maakten. De insteek van deze trainingen was vooral nog beter gelijk roeien, het moment van insteken moet 100% gelijk zijn. De concentratie moet 100% zijn tijdens het roeien om optimaal rendement te halen uit je slag. Vrijdag was nog even een avondje weerstand trainen door een aantal intervalletjes. Een kilometer tijd van 05.20 is goed te noemen. Er komt een sfeer in de sloep dat er een mooie HT kan volgen als we volledig geconcentreerd blijven roeien , dat we meer dan 100% geven, dat we enig geluk mogen hebben tijdens de race. Top vijf?  Top drie?  Als het even tegen zit kun je ook gewoon buiten de top tien vallen en dan spreek je over een teleurstellende race. Lemmer geeft vertrouwen maar een garantie voor de toekomst? Nee, dat niet!

De regionale sloeproeiteams hebben de eerste wedstrijden van het seizoen 2007 aangegrepen om te laten zien dat er weer rekening gehouden kan worden met ze.

Zaterdag jl was er een mooi deelnemersveld aanwezig te IJmuiden waar de Waterheks van Vlieland met de hoogste eer is gaan strijken. De dames hebben er een spannende strijd van gemaakt waarbij de onderlinge verschillen in de top klein zijn. Een minuutje mee of minder roeitijd geeft een totaal andere uitslag. De Waterheks dames liepen na afloop danig te pronken met de vergaarde bokalen. Zelfs tijdens het bezoek aan een Fastfoodketen moesten de glimmende bekers prominent in beeld zijn. Tijdens het verorberen van de diverse "light" versnaperingen werden diverse kinderfeestjes opgeschrikt door spannende verhalen over hoe de overwinning tot stand was gekomen. De eerste echte race van het seizoen en dan winnen is en blijft een topprestatie. De dames van de Bartix strijden ook weer mee aan het front. Een vierde plaats is gewoon goed te noemen. De Tobbe is vijfde geworden, de West Arvada 6^e, de Danser 7^e, Ambiorix II 9^e en de Onvervaard 14^e.

Er kwamen 22 damesteams aan de start.

Bij de heren was de Orkaan actief. De mannen van de Orkaan presenteerden vol trots de verbouwde sloep aan het publiek. Deze race zou meer inzicht moeten geven in de mogelijkheden tot topklasseringen in het seizoen 2007. De sloep kreeg veel bekijks en de prominent aanwezige sponsoruitingen van Esco Frisia, JR Shipping en Piet Karsten trokken de aandacht. De mannen van de Orkaan hadden enigszins moeite met het bemensen van de sloep maar door een enorme bereidwilligheid van een aantal roeiers uit bevriende sloepen kon men van start. De race liep eerst enigszins moeizaam daar men niet eerder in deze samenstelling heeft kunnen roeien. De geweldige inzet van de roeiers zorgde er echter voor dat na het keerpunt sprake was van een prima inhaalrace. De sloep ging beter lopen en de snelheid ging danig oplopen. De uiteindelijke klassering werd een zeer behoorlijke vijfde plaats en een veld van 33 sloepen. De mannen van de Orkaan waren daar achteraf bekeken tevreden over. De Zeeotter II uit Franeker werd 9^e.

Uitslag IJmuiden heren:

1. Evert Deddes

2. Sloepweesje

3. Pulletje

Dames:

1. Waterheks

2. Bruzer

3. Garuda

Vorige week was er de start van het seizoen voor Whalers te Leiden. Daar start men met een grachtenrace. De mannen van de Kromme Dick hebben daar behoorlijk huisgehouden door er een 1^e plaats te behalen. Ook daar waren de onderlinge verschillen erg klein te noemen. De Whalers hebben naast het reguliere wedstrijdencircuit van de Federatie sloeproeien ook nog een eigen klassement.

De Kromme Dick heeft laten zien dat ze klaar zijn voor een mooi seizoen.

De eerste schermutselingen op het water lieten zien dat de teams uit onze regio zeer behoorlijk uit de winterslaap zijn gekomen. Er staat ons een prachtig seizoen te wachten en hopelijk zullen er vele bokalen mee naar huis genomen gaan worden.

Volgende week is er een wedstrijd te Grou en 18 mei de enige echte HT 2007.

Slu.

We hadden goede hoop maaaaarrrrrrr,

De HT is en blijft een fenomeen. Iedere keer is het een ervaring om nooit meer te vergeten. De HT 2007 gaat de Orkaan boeken in als de "als .... dan... " variant. We stonden er goed op, de vorm was er, het tempo was goed. Je wint de hoofdklasse A te Lemmer. De laatste trainingen gingen voortreffelijk. Roeiteam Orkaan was klaar voor de strijd. De woensdag voor de HT komen we in een ongedwongen sfeer altijd even bij elkaar om de laatste zaakjes nog even door te nemen.  We waren op de hoogte van mogelijk zeer spoedige droeve familieomstandigheden voor een van onze roeiers. De roeier in kwestie kwam met een onheilstijding van jewelste. De gezondheidstoestand van vader was zeer kritiek, geen deelname HT voor hem.  Op dit soort momenten leer je de kracht van een goed team kennen. De HT is even niet meer het belangrijkste. De betrekkelijkheid van het roeien zien we in en de realiteit van het dagelijkse bestaan neemt het over.  Waar mogelijk wordt er steun gegeven aan de betrokkene. We praten over ziekte en gezondheid, we hebben het af en toe over onze prachtige sport en later op de avond gaan we een beetje werken aan een oplossing in de bezetting van de sloep. Wie kunnen of willen we benaderen voor de vacante positie?  Af en toe zit er een lach verscholen in de verhalen welke over de tafel gaan. De heren Geer en Goor hadden het ondanks alles druk met de catering. Een hapje en een drankje blijft de basis voor een goed gevoel bij wisselende omstandigheden. Een bepaald , moeilijk te beschrijven, gevoel maakt zich meester van de mannen van de Orkaan. We hebben dit jaar al een aantal problemen ondervonden en een van de bijkomende positieve effecten is dat we steeds meer een team worden. Nog meer dan dat we al waren. Een gevoel van dat dit alles zal vertaald moeten  gaan worden in goede prestaties in de komende wedstrijden. De HT 2007 staat wat betreft ambities onder druk. Top vijf was het doel en wordt top 10.

De donderdag staat in het teken van zoeken naar een roeier. Harry uit de Twirre was de eerste en meest gewenste optie. Hij komt net uit zijn vliegtuig roltrappen als de SMS'jes binnen komen van roeiteam Orkaan. Wil je mee?  Harry heeft al een tijdje niet kunnen roeien door zijn werk maar is wel fit en heeft een roeiers hart. De HT op een volgboot is het ergste wat je een fanatiekeling als Harry aan kunt doen. De mannen van de Orkaan hadden het idee om als geste ten faveure van zijn psychisch welbevinden en zijn familie hem een plekje aan te bieden op bakboord drie. Er was toch enige twijfel bij Harry, is het wel verstandig om blablabla. Terwijl Harry even mocht nadenken zijn er andere teams gevraagd of er nog iemand beschikbaar was. De opbrengst van Goor en Geer was niet bijster hoog. De oude vriend uit Rutten, oom Sjoerd, had nog een optie. Een beer van een kerel met roeiverleden was beschikbaar maar heeft niet kunnen trainen. Twijfel bij ons. Wat is wijsheid?  We gaan voor Harry. Geer belde nog even en het verlossende woord is er. Harry gaat mee.

De vrijdagochtend neemt een aanvang met het omroeien. De HT koorts zit er in. Een vloeiende stoelgang, beetje broodje happen, flessen vullen , beetje smeren met uierzalf op diverse plaatsen maar bij voorkeur op en in het eigen persoontje. De wachttijd achter de startlijn is een van de vele hoogtepunten met een HT. Veel publiek, praatje met andere teams, Harry prepareert zijn stekkie, de eerste sloepen gaan op route. De weersomstandigheden lijken goed maar het windje komt wel uit het westen en dat levert met name voor bakboord veel water op.  Zou een ieder wel beseffen dat geen makkelijke HT's zijn?

Oproeien naar de startlijn, touwtje pakken, laatste instructies van stuurman Rob Breek en daar gaan we. We hebben een prachtige startgroep, 12.25 , Evert Deddes, Egbert Wagenborg, Regatta en anderen. De slag zit er best wel goed in. We roeien op met de Aludux en de Mercator. We nemen behoorlijk afstand van de Trewes II en de Albatros. Het lijkt goed te gaan. Eind Pollendam zitten we al in de groep welke 5 minuten voor ons gestart zijn. We passeren de Pollux en Andre lachte even vriendelijk. Wij grimassen terug en gaan verderd. De Aludux roeit volgens het tellen van de stuurman 15 slagen per minuut. Verwarring bij schrijver ontstaat, dit kan niet kloppen. Gelukkig, ik snap het na ieder tel volgt er een jaaa klank en dat levert dus 15 tellen + 15 keer jaaa op = 30 slagen per minuut. Aludux, Delfzijl , Greuningen, logisch!

We komen in volle strijd bij het Griend en daar gaat het iets minder met ons. De Mercator en Aludux nemen wat afstand. We halen de Oksewiel in en van af dat moment draait het vierkant. Slag wordt korter, minder kracht, veel water over en de anderen nemen stukje bij beetje meer afstand. Er volgt een zeer zwaar uurtje waar we veel tijd verliezen. Dit stuk kost ons de top 10. Voor mij is dat 100% zeker. De ingang van het Schuitengat nadert en er komt weer gang in de sloep. Het Schuitengat ligt vol volgens de stuurman en hij krijgt bijna pijn in zijn kop om de ideale route te plannen. Een route plannen klinkt als of er enige keuze wat betreft traject is en deze passage is meer een soort van optocht. In gestrekte draf over de ondiepe stukken. We komen de Bartix weer eens tegen en na een beetje prikken van Rob kunnen we passeren waarbij nichtje Jellie als stuurvrouw van de Bartix genereus een kleine opening laat. We komen de Turftrappers tegen, een leuke ploeg mannen maar op dit moment zeer ongewenst aanwezig in ons vaarwater. Een stuurman die zonder emotie ien, twa , trije telt. Een manspersoon die de Brandaris op zijn netvlies had staan want hoe we ook prikken, hoe er ook onderling gescholden wordt, de man blijft rustig doortellen met zijn ien, twa , trije.  Geen emotie, geen trilling in zijn stem, niets van dit alles. Of deze man heeft antivries in de aderen of er ontbreekt iets van een zenuwstelsel in zijn lichaam. Onze stuurman heeft dat allemaal wel. Sturend, scheldend, aanwijzingen gevend, voetsteun ondersteunende dienstverlening, kaartlezen, drinken, alles kan hij op een en het zelfde moment. Een ding kan hij niet, Fries tellen.

We naderen de haven van West en de laatste loodjes wegen zwaar. We passeren de Frisia sloep, de Vecht zit op de kont en we draaien de haven in. Een paar honderd meter en het is weer voorbij. Wat als we ...... hoe zou het.......... 

De haven is nog redelijk leeg maar voor ons liggen de Onversaagd, Brijbekken, Sloepweesje, Trewes I en anderen. Net na ons de Zeelotter II, daar komen de Kromme Dick, de Twirre en nog een aantal teams binnen. Hopelijk met hangen en wurgen de top 10 maar gevoelsmatig weet je al genoeg. Ondanks al de inzet zal er hopelijk een top 15 plek uitrollen. Er volgt een bericht dat de vader is overleden. Dubbel gevoel binnen het team.

Feestavond, beetje gespannen , top 15?   Na plek elf weten we het al. Geen succesvolle HT, wel een prachtige race. Uiteindelijk een 18e plaats met een 13e roeitijd. Weer een dubbel gevoel. De verschillen tussen plekje 18 en 10 zijn klein. Zeven punten vermogen is niet erg veel. Een tweetal minuten sneller en je pikt een leuke klassering mee. Wat als we.......

George uit Purmerend heeft de belofte gekregen dat we zeker dit jaar met hem een hoge klassering gaan behalen!!!!

Namens de mannen van de Orkaan bedanken we Harry Stoelinga voor zijn fantastische inzet en we hopen dat we ooit eens iets terug kunnen doen voor de mannen van de Twirre.

Bemanning Orkaan HT 2007

Stuurman : Rob Breek

Bakboord : Drewes Agema, Sipko van Sluis, Harry Stoelinga, Sibrand Cornel

Stuurboord: Frans Breek, Jan Willem Schutte, Will Leeuwen, George "neefje Breek" 

                            Storm op het kanaal 18-03-07

We schrijven zondagochtend 09.30 , de mannen van de Orkaan kijken een beetje bezorgd naar de regenbuien die over Harlingen trekken. Er klinkt een beetje gemopper hier en daar. De stemming is een beetje gelaten, grote kans op een nat pak maar dat kan ook gebeuren tijdens het ultieme doel , de HT 2007. De gelegenheids stuurman Wilfred hijst zich in een outfit welke Amundsen nog niet had ten tijde van zijn barre tochten over de Zuidpool. De roeiers vragen zich af of de stuurman nog wel in een zithouding kan geraken en met name na het bereiken van de gewenste houding of hij dan weer in staat is zijn staande houding aan te nemen. Onze enige echte ervaringsweerkundige aan boord , Willem, meld monter dat er opklaringen komen. En tot ons grote genoegen begint tijdens het beieren van de klokken de zon door te breken. Toeval?

De mannen van de Orkaan hebben vandaag een gastroeier uit Purmerend en deze persoon behoort tot de familie stamgroep der Breeken. Deze  manspersoon kwijt zich goed van zijn taak en geeft vol gas op bakboord boeg. Zijn neefje Breek op stuurboord boeg is nog druk doende met het verhalen over de sleepproeven van vorige week als beide mannen de forse wind op het kanaal al in het gelaat ontvangen. De rest van de sloep inclusief bemanning volgt een klein aantal seconden later en vol goede moet gaan de mannen van de Orkaan gezwind voor de wind. Als een reincarnatie van de Vliegende Hollander , in ons nationalistische provincie, de vluchtende Hollander geheten speren wij in de richting van de erfvijand van ooit , Franeker.  Jan -Willem is tijdens de training druk doende met zijn geplastificeerde vermogenslijstje en op een bepaald moment roept hij vermogen 150. De sloep reageert nogal heftig op de wind op kont en de snelheid is van een zodanig hoog niveau dat wij dreigen een nieuw record te vestigen. De snelheid is boven de 11 km/u. We hadden net al de familieband aangekaart tussen beide mannen op boeg. Er was wel een zeer opvallend verschil tussen de Hollandse tak en de Friese variant. De eerste drinkbeurt was niet besteed aan de Hollandse variant. Een algehele verbazing werd ons deel. Een Breek die een drinkbeurt overslaat, nog nooit van gehoord.

Na de verbazing verwerkt te hebben door middel van een kringgesprek vervolgden wij onze reis naar Franeker. Een recordtijd was ons deel toen wij haaks de bocht namen bij de Zuiderkade. Na een korte Break waarbij beide neefjes wel rustig gezoogd hebben vingen wij de terug reis aan. De eerste 100 meter waren geen probleem maar de 8350 meter verder waren een ware beproeving. Als je de ogen dicht had gedaan dan was je werkelijk in de veronderstelling dat we midden op de Blauwe slenk zaten in de HT van een drietal jaren terug. De realiteit was dat er gewoon schaapjes naast je in het land stonden en een aantal windmolens op hol dreigden te slaan. We hebben veel water over gehad op het kanaal!!! Een ongekende ervaring en vandaar dan ook dit verslag. Vol in de beugels om de stad Harlingen binnen een redelijke tijd te kunnen naderen. De roeiers puften en kraakten en er valt nog veel te doen voor de HT maar de basis om met elkaar te buffelen zit al goed in. De nieuwe Orkaan met zijn lager gewicht en ander onderwaterschip hield zich goed. We konden redelijk op tempo blijven en dat geeft vertrouwen in de voorbereiding op een nieuw seizoen.   Na een groot aantal golven over de boeg en een nat pak van het water uit het kanaal in plaats van de dreigende wolken uit de inleiding kwamen we om 11.45 moe maar voldaan aan in de vaart naar het Hendstehof 4 waar de sloep momenteel bivakkeert. Twee uurtjes trainen zitten er weer op, een blauwe belug van de kou maar wel tevreden en daar gaat het om, niet dan.

Slu

        Nieuwe C-waarde Orkaan seizoen 2007

10 maart jongstleden is Orkaan in de omgeving van Starum ( Stavoren) ter keuring aangeboden. Na gewogen te zijn is de Orkaan te water gelaten. Er is na een aantal proeftrainingen besloten de Orkaan te laten slepen op een snelheid van 2,7 m/sec.  Een snelheid vergelijkbaar met de Twirre.  Schijnbaar heeft topoverleg ter plaatse geleid tot een ander besluit daar er daadwerkelijk gebruik gemaakt is van het getal 2,75 m/sec. Enige afwijking binnen de gemaakte afspraken schijnt te horen bij roeiteam Orkaan maar we moeten de resultaten dit jaar maar afwachten om te beoordelen of de aanpassing enig effect heeft gehad in positieve zin dan wel negatieve zin

De redelijk hoge snelheid in meters per seconde heeft te maken met de opgedane ervaringen in vier trainingen. De gewichtsbesparende onderhoudsbeurt van afgelopen winter heeft er voor gezorgd dat we momenteel zeer behoorlijke snelheden kunnen roeien. Een gemiddelde van rond de 10 km/uur behoort zeer zeker tot de mogelijkheden. Het onderwaterschip is redelijk in tact gebleven wat betreft vorm maar de kont van de sloep hangt net als in de begin jaren van de Orkaan bij onbelast zijn weer boven het wateroppervlak. De Orkaan laat weer wat beter het water los en draait momenteel wat eenvoudiger bochtjes. De oude Orkaan van de laatste jaren had een draaicirkel vergelijkbaar met de Titanic. Het kanaal bij Harlingen was niet breed genoeg om in een keer te draaien. Momenteel kunnen we als een tangodanser om onze eigen as draaien. Hoe een en ander zich zal houden op open water is nu nog even de vraag maar zeer binnenkort zullen we het mogen ervaren tijdens onze eerste trainingen op de Waddenzee. Verder heeft de gewichtsbesparing van een kleine 450 kilogram een positief effect op de snelheid. In de oude situatie was het moeilijk de massa van 1430 kg met 8 roeiers op snelheid te houden. Met de nieuwe massa gaat dat momenteel een stuk beter. Hoe een en ander zich laat vertalen in prestaties is nog afwachten maar het geeft wel een enorme boost aan het moraal in positieve zin.

In onderstaande info hebben we een aantal "onderzoeken "  "speculatieve veronderstellingen" opgenomen.

Veel leesplezier!!

9,8 k/u = 2,72 m/s       + 10% = 10,78 k/u       /   - 10% = 8,82 k/u

 

10,10 k/u = 2,81 m/s   + 10% = 11.11 k/u    /   - 10% = 9,09 k/u

 

9,4 k/u = 2,6 m/s       + 10% = 10,34 k/u      /  - 10% = 8,46 k/u

 

Mij lijkt dan 2,7 ( of 2,72) de beste keuze daar de gemiddelde roeirace niet zo snel is als mogelijk is te IJmuiden. Deze race is bijna altijd de snelste race voor ieder willekeurig team. De FSN had dan ook de grachtenrace als optie ter bepaling van de gemiddelde roeisnelheid in een seizoen. Dat doen ze niet voor de lol maar die race benadert het gemiddelde heel behoorlijk.  We roeien echt niet zo snel boven de 10,78 en zakken niet zo snel onder de 8,82 k/u . De optie van 2,8 lijkt mij risicovoller daar de ondergrens erg scherp staat. Een beetje zware wind op kop, enige vertraging op een ondiep stuk, zuigende werking in ondiep water, hinder onder een brug te Amsterdam, beetje opstopping in het Schuitengat en je gemiddelde snelheid keldert met flinke stappen en dus ook je vermogen per roeier daar je onder in je curve zit te modderen.

 

Opvallende namen uit eerste sleepweekend 2007

2007

2006

Schuin = 2006

Vet = 2007

Grachtenrace Amsterdam, Kromme Dick scoort beter dan de Orkaan.

Zaterdag jl is er weer gestreden om de overwinning in deze beroemde roeirace door de grachten van Amsterdam. De mannen van de Orkaan hadden er zin om de tegenvallende prestaties van de laatste tijd recht te zetten. Helaas, is de doelstelling om in de top 10 te eindigen niet verwezenlijkt. Een tegenvallende 19^e plaats was het eindresultaat. Er is onder leiding van stuurman Rob Breek wel hard gestreden om zo hoog mogelijk te eindigen maar het was niet voldoende en tevens zat het op momenten ook niet echt mee tijdens de race. Nu staat de race te Amsterdam bekend om het feit dat je als team soms een beetje geluk moet hebben om hoog te eindigen. Het echte spektakel van vroeger is er niet meer daar de startijden zo uiteen zijn gehaald dat een ieder meer kans heeft op een "eerlijke" wedstrijd. In eerdere edities was er vaak een opstopping van sloepen in het laatste stuk van de wedstrijd waarbij er voor toeschouwers letterlijk en figuurlijk heel veel strijd te aanschouwen was. De mannen van de Orkaan hebben zeggen en schrijven een sloep zien passeren en er zelf drie mogen inhalen. Een magere score in deze zware race.

De Orkaan kende een prima start maar bij het passeren van de spoorbrug zat de Aludux zo in het vaarwater dat er kennis werd gemaakt met de walbeschoeiing. De Aludux sloot de Orkaan min of meer op tegen de kade en gedurende een tweetal minuten was verder roeien onmogelijk. Bij het opdraaien van het IJ waren de mannen van de Orkaan in een felle strijd verwikkeld met de 10 persoons Aludux maar tevens hadden de gelijktijdig gestarte sloepen, Pulletje en Anthony van Hoboken, een fikse voorsprong genomen . Eer men het ritme heeft hervonden is er kostbare tijd verloren gegaan en in het hedendaagse roeien wil dat zeggen plaatsen in de eindklassering.

De grachten zelf verliepen prima ondanks dat er af en toe een riem op knappen kwam te staan, of een uithouder een groef in een muur probeerde te kerven. Het oefenen in de Harlinger grachten had wel effect op het passeren van bruggen en het maken van haakse bochten. De mannen van de Orkaan hebben min of meer op het aanwezige ruime water de buit laten liggen en dat stemt de ploeg niet tevreden.

De beste Harlinger ploeg werd dit keer de Kromme Dick. Onder leiding van Edzo Bergman werd een zeer behoorlijke 16^e plaats behaald. De eindklassering had minimaal vier tot zes plaatsen hoger kunnen zijn als de mannen wat meer geluk hadden gehad in het laatste deel van de race. Een versperring van het vaarwater door vier rondvaartboten heeft ze zeker vier minuten gekost.

De Trewes I won de race voor de Twirre en de Brijbekken. De Zeeotter II met als thuisbasis Franeker werd knap 10^e. Verder viel het prima roeien van de EL Flamingo II (Frisia sloep) op, een 23^e plek. De Toverbal werd 27^e. De Iwan Franco 33^e. De Visioen werd 73^e .

Bij de dames werd de Tobbe 6^e en was de hoofdprijs voor de Bruzer uit Witmarsum. De waterheks van Vlieland werd tweede. De Ambiorix II werd 12^e, de Danser 15^e.

Opvallend is tevens dat er maar een klein aantal Harlinger sloepen aan de start kwam in deze klassieker. Ooit het bolwerk van sloeproeiend Nederland en de laatste paar jaar in een dip? Wordt het niet eens tijd om de krachten te bundelen binnen roeiend Harlingen? Wie weet, volgend jaar kan het wel weer anders zijn.

Slu