Uit het archief van de Leeuwarder Courant heb ik een aantal stukjes opgediept over sloeproeiend Harlingen.  Leuk om te lezen. 

1994

Reactie van onder andere Carla op veronderstelde apathie bij gemeente Harlingen (1992)

Prachtig verhaal over de Sterke Sietze en de winst te Amsterdam 1998. (Sipko roeide mee)

Over de Snurk en Dubai girls (1998?)

Hd 1 In den beginne

De geschiedenis van de Orkaan gaat voorlopig terug tot de periode rond 1988. In het jaar dat van Basten schitterde op het EK te Duitsland was de Orkaan bezig met een eerste verkenning van het ruime sop.

Voor 1988 was de Orkaan een gezinsbootje. Met het gehele gezin ging de fam Bouma over de vaderlandse baren.. De sloep had nog een voor- en achterkajuit en was voorzien van een motor. De drie kinderen sliepen in de achterkajuit en in het vooronder was een toilet aanwezig. In 1986 overleed de heer Bouma en werd besloten de sloep te verkopen.

Rond 1987 werd de sloep aangekocht door Cor Swytink en Marten van der Schoot.

In het jaar 1987 is er mede door de inzet van Gert Jan Galema een aantal ex-roeiers van de beroemde Weinstube ploeg bij elkaar gekomen aangevuld met wat andere mannen. Er werd gesproken over een vervolg van de roeicarrière na een aantal jaren in de top te hebben geroeid met de Weinstube sloep. Deze sloep is toentertijd verkocht aan Terschellingers en onder de naam Albatros heeft men menig maal de HT geroeid.

Voorjaar 1988 was Carolien van der Schoot eigenaresse geworden van de sloep en is de sloep van haar geleend om de HT te roeien.

De 14^e HT was de eerste voor de sloep Orkaan. Onder de naam roeiteam Galema en met startnummer 10 werden de eerste slagen gemaakt in de mooiste race van Nederland. In een tijd van 03.31.13 werd de finish gepasseerd en uiteindelijk bereikte men een 22^e plaats.

Tegenwoordig roeit de Orkaan met een 8 mans bezetting maar in 1988 werd de strijd aangegaan met 12 roeiers.  Het was even zoeken maar de originele samenstelling is achterhaald en ik wil bij deze de eerste bemanning even noemen :

Rob Breek / Frans Breek / Melle Hoogeveen / Chris Leunge / Bauke de Haas/ Harry Oegema / / John Dijkstra / Johan Rooswinkel / Pier van der Plaats / Camiel de Vries / Jan Arend Copini / Feitse Bijlsma

en als stuurman Rob van Raalte.

De eerste schreden waren schijnbaar goed bevallen en de ploeg nam zich voor de sloep over te nemen van Carolien van der Schoot. Er is een soort van koopakte waar de datum 19-12-1988 staat vermeld als aanschafdatum. Formeel spreken we nu over roeiploeg de Orkaan.  In de uitslagenlijsten staat de Orkaan met regelmaat onder andere namen vermeld maar dan had te maken met de wijze van inschrijven. De naam van der Weerd is soms vermeld, roeiteam de Haas, roeiteam Galema etc. Later is men pas overgegaan de naam Orkaan ook standaard te gebruiken bij de inschrijving.

Een leuk verhaal is er nog te melden over een roeier van het eerste HT team.

De persoon in kwestie is Feitse Bijlsma. Deze vrolijke vent liep in de buurt van Emmeloord stage bij een boer, stapte op zijn fiets na gedane arbeid, ramde op de pedalen naar Harlingen om te trainen, ging een stevige potje roeien, na afloop weer op de fiets maar nu naar Dronrijp waar hij een onderkomen had.

De legende geeft niet aan of het iedere week zo ging maar ook al was het maar een klein aantal keren, het blijft een mooi verhaal.

Als men de namen van de eerste ploeg doorneemt dan ziet men een groot aantal bekende namen uit het Harlinger roeiwereldje.

Chris van de Onversaagd, Gert Jan van de Toverbal, Frans Breek nog steeds in de Orkaan.

Al met al werd in de periode ’88 de basis gelegd voor een periode van toproeien in de prachtige havenstad Harlingen. In deze tijd was Harlingen het Mekka van de roeisport. In de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw waren er veel teams vanuit de Harlinger haven actief op het Wad. Bij menig evenement waren de prijzen voor Harlinger teams.

De al genoemde Weinstube sloep, de Friesche Elf, de Guineverre, de Ambiorix, de Bartix, de Toverbal, de vloot van Okke Hel (Danser, Tobbe, Sterke Sietze, Kromme Dick, Snurk), Onversaagd enz, enz enz enz.

De Orkaan werd in de beginperiode geprezen om het fanatieke roeien. Onder leiding van Rob van Raalte is men semi-professioneel gaan roeien. Meer uren op het water, diverse technieken aanleren, variatie in training, schema gericht trainen, wintertraining etc. 

Het klimaat t.a.v het roeien was ook optimaal. De aanwezigheid van de diverse sloepen op het Wad stimuleerde enorm. Even de Pollendam uit,  richting Sexbierum of naar Kornwerderzand, overal was het eenvoudig de strijd aan te gaan met een “toevallig” op zee zijnde concurrent.

De sloepensteiger was een geliefd stekkie om met elkaar van gedachten te wisselen over onze prachtige sport.

Momenteel is de situatie wat anders. Veel jeugd is er niet te bekennen in en rond de sloepen. De gemiddelde leeftijd neemt toe in de Harlinger sloepen en opvallend is het dat met name in de dorpen het roeien populairder is geworden dan in Harlingen. Diverse teams zijn min of meer minder gaan presteren en de tijd dat Harlinger sloepen de prijzen verdeelden is al een tijdje geleden.

De Orkaan heeft altijd bestaan uit mannen met een groot sporthart en veelal de typische Harlinger humor. Je weet als buitenstaander niet altijd precies of een Harlinger nu serieus is of dat je in de maling genomen wordt.

De diverse bemanningen uit de historie van de Orkaan kunnen je prachtige gebeurtenissen vertellen over succes, teleurstelling, pijn, verdriet, victorie en de humor tijdens wedstrijden en trainingen.

Maar een ieder met een Orkaan verleden zal bij het passeren van de sloepensteiger even kijken of de Orkaan er goed bij ligt. Even de krant nalezen over de uitslagen. Een praatje maken met een “nieuwe” roeier en vooral er bij vertellen dat ze “vroeger” erg goed waren.

Het mooiste is dat Mw Bouma woonachtig is in St Hubertus aan de Zuiderhaven te Harlingen. Mw Bouma welke de sloep ooit op de markt heeft gebracht. Mw Bouma kijkt van uit haar flatje recht op de ligplaats van de Orkaan uit. Dat is geen toeval meer.

Hd 2: Na in den beginne

Na de eerste HT in 1988 met de Orkaan was de zaak op orde. Er was een goede ploeg roeiers aanwezig, voldoende moraal en vooral teamspirit.

Nu moest er wel een vervolg komen in het nieuwe seizoen. Zoals valt te lezen in het hoofdstuk over de HT’s werd de HT race van 1989 een succes voor de Orkaan. Een eerste plaats werd behaald en dat is voor waar een hele prestatie. De HT is dan wel een klassieker en de race met heel veel status binnen het roeien maar er zijn meer prachtige wedstrijden en ook daar heeft de Orkaan behoorlijk huis gehouden. De bedoeling van dit hoofdstuk is om de periode tot en met de midden jaren ‘90 te belichten.

Zoals vermeld in hoofdstuk 3 “ de historie du HT” werd men in de eerste HT 22^e en in de 2^e HT winnaar. Ik kan nog bladzijden vullen met mooie HT verhalen uit die tijd maar soms moet je ook overstappen naar andere mooie momenten. Zo een moment is nu aangebroken. We nemen de jaren ’90 en vervolgen het verhaal. Het is niet een chronologisch overzicht maar meer een bloemlezing uit diverse mappen met informatie.

1990

In dit jaar werd er ter ere van Sail ’90 een wedstrijd gevaren van Marken naar Amsterdam. Sail ’90 was een watersportmanifestatie van grote orde. De enorme Tallships vormden een prachtig decor voor een sloepenrace van Marken naar de kades van Amsterdam. Er waren volgens de Harlinger Courant 15 deelnemende sloepen aan de start verschenen. De Orkaan heeft een zware slijtageslag ondergaan daar de temperatuur zeer hoog was. In het eindklassement was men als eerste geklasseerd onder de naam Watersportcentrum  ’t Anker. De derde plaats was voor de beroemde Friesche Elf. Bij de dames wonnen de dames van Harry Welgelegen. Op de deelnemerslijst stond ook de naam van de Saramaatje Zelf.

Verder werd er in 1990 een race gehouden van Rees in Duitsland naar Deventer. De te overbruggen afstand was 100 kilometer. De organisatie was in handen van de roei & zeilvereniging Daventria. Het traject was onder andere via de Rijn, Bovenrijn, Nederrijn, Ijssel. Er kwamen 49 teams aan de start. De aanloop naar deze race was problematisch te noemen voor de Orkaan. Bij het vertrek uit Harlingen schaarde de de trailer en stond men met panne langs de kant van de weg. De firma de Vlas bv. Leverde in samenwerking met firma Visser en Fopma constructie een prachtige bijdrage door een vrachtauto ter beschikking te stellen. Na heel wat haken en ogen ging de Orkaan op pad naar Rees.

De volgende ochtend zou men starten rond de klok van achten maar door de zeer dichte mist, de drukke vaart op de Rijn en de zeer lage waterstand was er een startverbod. De race werd uitgesteld tot een uurtje of 10. Na de herstart ontspon zich er een prachtige strijd tussen de Orkaan en de mannen van Urk. Na heel veel uren roeien was het verschil negen minuten in het voordeel van de Urkers maar won de Orkaan op handicap. De onderlinge afstand na 50 kilometer was een 500 meter in het voordeel van de Urkers en bij de finish in Deventer was het verschil flink groter geworden.

De mannen van toen verhalen nog wel eens dat men uren naast een rijnaak hebben gevaren en dat het een zeer speciale ervaring was om zo een afstand te roeien in zo een entourage.

Op de deelnemerslijst prijkte bijvoorbeeld ook de naam van de Faba Facta II uit Katwijk.

In 1990 werd ook de Veerse meer race gevaren. Een race welke ook prachtige verhalen heeft opgeleverd. De race van 1990 kenmerkte zich door problemen met de markeringsschepen. Toen de Orkaan moest roeien waren er geen schepen om te ronden? Probleempje van de organisatie.

Uiteindelijk kreeg de Orkaan een poedelprijs en tevens een aantal prijzen voor diverse deeltrajecten. De organisatie gaf aan dat de Orkaan had moeten winnen maar dat men niet anders kon door de ontbrekende schepen.

Een andere noviteit was dat men deze race begon met een race over een kleine drie kilometer zonder roer. De mannen van de Orkaan hadden allen een Zwitsers horloge want men was keurig drie minuten voor de start op de kade. Omkleden, kussentje goed doen , drinken klaarzetten, piesen, banaantje eten, alles kan in drie minuten voor de start. Stipt op tijd vertrok men om deel te nemen aan deze race. Klok kijken is nog steeds voor een aantal mannen uit de Orkaan moeilijk want zelf in de tegenwoordige tijd komen er twee man structureel 5 minuten te laat.

De laatste race welke ik bespreek is de grachtenrace te Amsterdam. De Orkaan was niet compleet maar roeide met drie invallers. De invallers roeiden als leeuwen want volgens de krant werd men derde maar volgens de bijgeleverde uitslagenlijst was dat de ploeg uit Ouwe Syl.  Leuk om te vermelden is nog dat ook in 1990 de spoorbrug het toneel is van aanvaringen want de Orkaan ramde daar op de loodsen van Rijnmond/Uitsagher. Lachende derde was daar ETS/Trochduwer.

De race van toen werd gewonnen door de Kweekschool de Zeevaart / de Rijp voor ’t Juiste Tuig / ’t Kromhout uit Amsterdam.

Hd 3: Historie du HT race

In dit hoofdstuk neem ik de uitslagenlijsten van de HT door. De HT mag men erkennen als de bakermat van het roeien. De mooiste, de zwaarste, de race met de meeste betekenis voor een Harlinger ploeg.

Wat maakt die HT nu zo speciaal?

Ten eerste is het een race over open water met sterke stroming. De Waddenzee is en blijft een apart stukje water. De soms veranderlijke stroming, de ondieptes, de kopjes op het water, het gegeven dat een rechte lijn niet altijd de snelste lijn is, alles speelt mee in deze race.

Ten tweede is er voor de stuurlieden veel eer te behalen. Je kan deze race niet winnen met een ‘drol” aan het roer. Een motivator is niet voldoende om hoog te eindigen. Stuurmanskunst, nautische kennis, motiveren en kennis van het eigen team werken samen om een goede HT klassering te bereiken.

Ten derde is het een soort van thuiswedstrijd. Bijna iedere training zie je het eiland liggen. Je weet dat de dag van de wedstrijd nadert en de “honger” om naar de Brandaris te roeien neemt toe.  De zondagtraining wordt vaak benut om in de richting van het Griend te roeien. Je ervaart dan al een klein beetje de spanning van de HT na het passeren van de laatste paal van de Pollendam. De roeiers mijmeren over de vorige HT races, anekdotes komen weer boven, goede dan wel slechte klasseringen passeren de revue. Gelach over de al bekende “nieuwtjes” uit het HT verleden. Maar bovenal wordt de spanning voor de volgende HT opgebouwd.

Ten vierde wil je ten alle tijden de beste Harlinger ploeg zijn in deze monster tocht. De sloepensteiger is het toneel van een gezonde concurrentie onderling. Even peilen in de training hoe de anderen roeien, even een praatje na afloop over de verwachtingen voor dit jaar, even wat zand in de ogen bij de ander strooien. Bijna nooit hoor je dat de ander sterker is op dit moment, bijna altijd geeft men een reden waarom het deze avond niet zo goed ging.

Prachtig om aan te horen, doorspekt met de typische Harlinger humor. De mensen van buiten Harlinger geven wel eens aan dat het in feite geen humor is maar een soort van “spotten met de ander”.

De Geschiedenis du Orkaan de la HT:

Het prachtige boek over de geschiedenis van de HT in combinatie met de mondeling overgeleverde informatie levert voldoende materiaal op om een aantal races nader toe te lichten.

1988

Harde Oostenwind. Twijfel bij het publiek over het doorgaan van de HT race. De organisatie is resoluut: doorgaan! Er is nauwelijks gevaar voor roeiers en volgboten bij een harde oostenwind. Het roeien buiten de haven van Harlingen viel mee, de Pollendam uit was prima te doen. Om het Griend heen kwam men meer noordwaarts te liggen, de wind aan stuurboordkant. De Westmeep komt vanuit het oosten de Vliestroom in. Zodra men uit de luwte van het Griend komt wordt het zwaarder en zwaarder. Golven lopen op, weg is de vlakke zee. De zee is zo onrustig dat men af en toe een slag moet laten lopen. Blaren vormen zich daar de riem blijven draaien. Verdomd moeilijk om gelijk te roeien. Boegwater plenst over de roeiers en stuurman. De mannen in de boeg hebben geen stukje droge kleding meer aan. De watermassa kolkt van de stroom en veel sloepen worden weggezet in de richting van Vlieland.

Aan bakboord zie verschillende sloepen in problemen geraken, te veel bakboord gehouden in verband met de stroom maar in deze omstandigheden de verkeerde keuze. Het Schuitengat in met de wind op kop valt niet mee. Net voor de haven lijkt het zwaarste stukje te zijn. Eindelijk de finish, de toeter, de blik omhoog, uitzinnig publiek op de kade, hier doe je het voor.

1988 een zeer zware tocht, het zou tot 1998 duren eer er weer een vergelijkbaar zware HT zou worden geroeid.

1989

De Orkaan werd de winnaar van de 15^e HT race. Onder de naam roeiteam de Haas bleef men de Friesche Elf uit Harlingen voor en de Gooise Bal uit Blaricum. Het weer was ideaal te noemen. Records werden gebroken, het aantal deelnemers (92), de snelste roeitijd. De Orkaan roeide een sublieme race in een 10 mans formatie en uiteindelijk werd op handicap de race gewonnen. Een prestatie van formaat! De snelste oversteek was in 02.35.29 voor Rederij Doeksen en de roeitijd van de Orkaan was 02.39.36. De Rederij Doeksen ploeg heeft nog een protest aan de broek gekregen daar er sprake zou zijn geweest van het uit de wind houden door de volgboot.

1990

De 16^e HT, 101 sloepen aan de start. De route is langer dan voorgaande jaren daar de sloepen nu door het noordelijke Schuitengat moeten in plaats van het oude Schuitengat.  De Orkaan roeide een voortreffelijke race, opnieuw een eerste plaats in de race van het seizoen. Op de Vlieree moet het een schitterend schouwspel zijn geweest voor de volgboten. Een flinke zeegang, overkomend water, roeien in zijn allerschoonste verschijning.

De Orkaan komt als derde de haven van Terschelling binnen, vooraf gegaan door de Moby Dick en de Benwijvis.  De wedstrijd is met 20 minuten vervroegd daar er een stevige noordooster stond (windkracht 5) en men een lange, zware overtocht vreesde.  Een dertigtal sloepen heeft de finish niet op eigen kracht kunnen bereiken en kwamen op sleep binnen. Als men de overwinning behaald met deze gegevens in het achterhoofd dan kan men trots zijn op de geleverde prestatie. We vergeten wel eens te kijken naar de inspanningen welke met name de achterhoede zich moet getroosten om binnen te komen. De winnaar is vaak snel over zijn getrooste inspanningen heen door de roes van een goede prestatie maar de roeiers zonder prijs voelen de blaren en spierpijn net even wat langer.

Deze HT was tevens toneel van een behoorlijke rel waarbij een Orkaner betrokken was. Rob van Raalte had opmerkingen gemaakt over mogelijke fraude van Terschellinger ploegen bij de sleepproeven. De proeven waren in de optiek van rob van Raalte niet eerlijk verlopen en dan met name in het voordeel van de Terschellinger sloepen. De heer Harms gaf in duidelijke bewoordingen aan deze aantijgingen niet te waarderen en in zijn optiek was er sprake van een eerlijke sleepproef. Het is toch wonderbaarlijk dat er over het systeem van slepen altijd discussie is blijven bestaan.

De voor- en tegenstanders rolden over de steiger met argumenten over en weer. Al waren er ook mensen bezig met uitingen zonder een beargumenteerde basis en dat maakt een discussie bijna altijd onmogelijk.

Men kan wel wat roepen maar duidelijke krachtige argumenten aandragen is net even wat moeilijker. Ik weet niet of Rob van Raalte gelijk had maar de eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat er heel veel jaren vreemde dingen gebeurden tijdens de proeven. De ene sloep had er voordeel van, een ander juist weer nadeel. Er was natuurlijk geen peil op te trekken als de sleepomstandigheden niet gelijk waren voor al de sloepen.

De Orkaan als winnaar en dat is nooit verkeerd.

1992

De 18^e HT. De Orkaan was opnieuw verbouwd en voortaan ging men met 8 roeiers de strijd aan. Een start in 1988 met 12 personen en in 1992 met 8 man aan de start. Heeft dit te maken met voortschrijdend inzicht of met minder beschikbare roeiers? Harry Oegema sprak altijd de wijze woorden dat de winnaar van de Houtman cup de HT wint. De Houtman cup was voor de beste 8 persoonssloep en dat kwam erg vaak uit. Er zullen nu mensen zijn die beweren dat dit dan de enige wijze woorden van Harry zijn geweest, een ander kan meer voorbeelden noemen van zijn timmerman wijsheden. Ik spreek mij hier niet over uit maar laat het lekker aan iedereen zelf over.

Onder de naam Van der Weerdt / ’t Noordeke leverde men een puike prestatie om achter Ouwe Syl 2^e te worden. De Meesterbakkers waren op dat moment ook de Meester-roeiers.  Het Schuitengat was ook dit jaar weer een beproeving en menig roeier heeft daar gedacht dat dit toch echt de laatste keer zou zijn dat hij of zij daar roeide. Nu komt dat idee volgens mij bij iedere HT bij 85% van de roeiers voor, de resterende 15% is te dom om na te denken en laat dat liever over aan de mensen met meer verstand.

1993

Ook deze HT gaat de boeken in als een lekkere voor de Orkaan. Een derde plaats achter de Meesterbakkers uit Ouwe Syl en Noorderhaaks uit den Helder. Ouwe Syl pakte de dubbel en dat is en blijft een prachtige prestatie.

Deze HT was een pittige te noemen daar een stevige westenwind er voor zorgde dat er op een flink aantal stukken een dwarse golfslag stond.  De achterstand op de nummer 2 Noorderhaaks was minimaal maar voldoende om geen tweede plaats te bemachtigen.

1994

De 20 HT met 130 sloepen aan de start. Een van de zwaarste Ht’s volgens gerenommeerde roeiers. Dit jaar was het jaar van het bekende incident met de Friesche Elf. Tijdens het slepen had er een plankje aan het roer gezeten om de weerstand door het water te beinvloeden. Men was niet de enige met iets van fraude maar het is en blijft jammer dat zo een goed team dit heeft gedaan. De Benwijvis zorgde voor de snelste oversteek maar de mannen van de Orkaan zorgden voor euforie door voor de derde keer de HT te winnen.

Ouw Syl werd tweede en roeiploeg Urk derde.

1998

De Harlinger Courant schreef dat dit de zwaarste HT aller tijden was. Windkracht 5 –6 uit het noordwesten! De overtocht zou lang gaan duren, erg lang is beter gezegd. Meer dan vier uur roeien met zo een sloep als de Orkaan is. Men kan in het overzicht lezen dat het ook de langste HT voor de Orkaan in de historie is. De schrijver van dit stukje zat toen nog in de Sterke Sietze van Okke Hel en heeft in zijn eerste HT meer dan vijf uur mogen roeien. De Orkaan heeft schitterend slag geleverd om een zo goed mogelijke klassering te bewerkstelligen. Een 17^e plaats op een veld van 131 sloepen is zeker niet slecht te noemen. Een top klassering zat er niet in maar de kranten gaven het goed weer; deze HT kent enkel winnaars!

Er waren 45 uitvallers! De stuurlieden hadden zelfs blaren van het pompen om het binnenstromende water uit de boot te werken. De roeiers van het eerste uur denken nog vaak aan de race van 1988 als zwaarste race maar de echte kenners weten het; 1998 was zwaarder!

Conclusies:

3 x winnaar, 2 x 2^e, 2x 3^e, vaak in de top 10, 27^e als laagste klassering.

Men kan spreken van een gerenommeerd team. Een ploeg die al jaren beeldbepalend is in het vaderlandse roei gebeuren. Een team wat de laatste jaren geen echte prijzen meer heeft gewonnen in de HT maar wat wel bekend staat om zijn vechtlust, sportiviteit en grote dorst na afloop.

De HT van 2004 was een opsteker na een aantal magere jaren. 11^e plaats, subtopper, de weg omhoog is ingeslagen maar dat moet nog blijken in de HT van 2005.

Men geeft wel eens aan dat men vroeger minder concurrentie had, er waren minder goede ploegen. De C waarden waren gunstiger etc etc etc. Voor mij is er maar een conclusie: de winnaar is altijd terecht in zo een zware race als de HT. Geluk speelt hier maar een erg kleine rol en de uitslagen worden minder beinvloed door externe zaken als er zijn in bijvoorbeeld Amsterdam.

Daar kan een sloepje klem onder de brug winst of verlies bepalen. Gelukkig heb je op het Wad weinig bruggen!

Hd 4 De moderne geschiedenis

Na de klassiekers besproken te hebben in de eerste drie hoofdstukken komen we nu bij de moderne geschiedenis van de Orkaan. We spreken in dit hoofdstuk over de jaren 2003 en 2004. Beide jaren worden uitvoerig besproken daar er sprake is van een omslag in het denken van de bemanning van de Orkaan.

2003

Na een aantal “moeilijkere” jaren werd er in 2003 besloten nieuw volk in de boot te zetten naast een harde kern van Orkanisten. Men had ervaren dat het leven op de roze wolk van het winnen een behoorlijke periode achter de rug was en dat het moeilijk was de oude tijden te laten herleven. Er was jarenlang met veel plezier getraind en geroeid maar de prestaties waren niet meer top maar af en toe subtop en soms wat minder. Of het nu kwam door minder talent, meer concurrentie, verkeerde C waarden of iets anders dat vermelden de boeken niet. Laten we het er maar op houden dat er sprake is van een combinatie van factoren welke niet bevorderlijk waren voor goede prestaties. Er was een arsenaal aan roeiers in de Orkaan gepasseerd en met wisselend succes. De teamspirit was soms erg goed en soms wat minder.

Men kan niet spreken van verloren seizoenen want daarvoor waren de prestaties en de onderlinge sfeer te goed. Het was gewoon niet goed genoeg voor de top, klaar.

Sinds de HT van 2003 is er sprake van een trendbreuk. De bezetting klopte  wat beter. De reserve roeier werd ook weer een echte reserve daar een ieder kwam trainen. De bezettingsgraad was goed te noemen en het afstemmen van de slag werd ook fanatieker ter hand genomen. De HT bracht nog geen topklassering maar wel weer bij de eerste vijfentwintig.

De gemiddelde roeisnelheid nam weer toe en dat is toch een prima manier om te zien of je voortgang boekt ten opzichte van de concurrenten. De verschillen met de top werden niet meer groter maar bleven gelijk of we liepen wat in. Toename van het moraal tot gevolg hebbende. Er was sprake van meer cohesie in de sloep. De wil om verder te komen begon gepaard te gaan met daadwerkelijk handelen. Geen gelul maar poetsen!

De onderlinge sfeer stond soms wel eens onder druk door de niet altijd meevallende prestaties tijdens de diverse evenementen maar door veel te werken aan respect voor elkaar en begrip kom je er als team sterker uit. Het seizoen 2003 mag met recht de return of the legend heten. De Orkaan gaat er weer voor!

2004

De goede bedoelingen van 2003 konden doorgang vinden in seizoen 2004 daar de moraal goed bleef en er een puike 11^e plaats werd behaald in de HT. Een prima opsteker na een beetje tegenvallend begin in IJmuiden.

We hebben tijdens deze HT een prima strijd gehad met de eigen startgroep en de mannen van Ouwe Syl hadden een hele kluif aan de Orkaan. De mannen van de Toverbal waren wat te rap maar ook zij spraken weer over een ouderwetse Orkaan. Vechtend voor een topklassering en niet eenvoudig weg te roeien.

Ook dit seizoen stond in het teken van de vooruitgang. De onderlinge verschillen werden weer kleiner met de top en af en toe was er zelfs een top 10 klassering tijdens de roei evenementen.

Als men kijkt naar de gemiddelde roeisnelheid en dan met name in vergelijking met de concurrentie dan blijft een stijgende trend zichtbaar. We roeiden structureel bij de top 15 en hebben ons opnieuw kunnen handhaven in de Hoofdklasse A van het Nederlandse sloeproeien. Het podium hebben we niet gehaald maar dan komt nog wel.

De wintervergadering was er een met een overvolle agenda, puntje dit , puntje dat, maar allen  gericht op seizoen 2005 en de strijd voor meer snelheid en betere klasseringen. Men stelt wel eens dat het een drietal jaren duurt eer een ploeg top kan zijn, welnu dit wordt ons derde jaar!!

Doelstelling 2005 : top 10 HT

2005

De trainingen zijn begonnen. We starten op een rustige zondagochtend, sloepje lag al klaar, een vaag zonnetje aan de hemel en een klein donker wolkje aan de horizon. Een klein uurtje later roeiden we in een winterslandschap. Sneeuwbuien, koud, erg koud! Dat kleine wolkje was het laatste restant van de winter. Rapido zijn we op weg naar een HT trainingscyclus, rustig opbouwen, goed op de slag letten en gaan met die banaan! Gedurende het jaar zaten we vast op een klassering tussen de 7e en 9e stek. 8e in de hoofdklasse, 12e in het algemeen klassement.

2006

7e in de hoofdklasse, 7e algemeen klassement.

2007

1e in de hoofdklasse, 2e algemeen klassement

2008

3e in de hoofdklasse, 5e algemeen klassement.

2009

1e in de hoofdklasse, 1e algemeen

2010

2e in de hoofdklasse, 2e algemeen klassement.